*:.｡.MORKS's Fiction..｡.:*

上記の広告は１ヶ月以上更新のないブログに表示されています。
新しい記事を書く事で広告が消せます。

:: GAMBANTE RYU!! [Round I]





จิ้มที่ลิ้งอ่านกันตามสบายจ้า

続きはこちら >>

วันที่ 19 ตุลานี้ MOEKS จะไป เปิดบู๊ทขายของ

ที่งาน นิปปอน ฟีเวอร์ เฟส น้า ที่ สยามดิส ค่า

ของที่ จะขายก็มี

1 เสื้อยืด MORKs ...199 บาท

2 Shopping Bag MORKs...149 บาท

3 Photo Book MORKs...669 บาท (มีจำนวนจำกัด) (9’X12’)

4 สมุดโน๊ต MORKs...49 บาท (4’X6’)

>>>เสื้อยืดสีเทาสกรีนสีชมพู

>>>Shopping Bag สีเบจ ลายสรีนสีชมพู

>>>Photo Book ไม่บอกความลับบอกแค่ว่า
แบล็คดรอปเจเฟสต้าเป็นยังไงก็.....XXX (อยากได้ๆๆๆๆ)

>>>สมุดโน๊ต สีเทาพิมพ์ลายเดียวกับเสื้อ ด้านในไม่มีเส้น และเป็นกระดาษถนอมสายตา

ถ้าซื้อทั้งหมดนี้จะอยู่ที่ราคา 1066

แต่ถ้าใครซื้อเป็นเซ็ทนั่นคือ

เสื้อยืด 1

Shopping Bag 1

Photo Book 1

เราจะแถมสมุดโน๊ต 1 เล่ม

4 อย่างนี้ในราคา 999 บาท




สนใจสั่งซื้อสินค้าต่างๆได้ที่

morks@hotmail.co.jp

กรุณาบอกชื่อ จำนวนสิ่งของ และเบอร์ติดต่อที่สะดวก

ต้องขอโทษทุกๆคนที่สั่งสินค้าไว้ล่วงหน้า

ชำระเงิน ก่อนล่วงหน้า เพื่อเป็นการยืนยันการซื้อสินค้าค่ะ




เพิ่มเติม นะจ๊ะ

มีการเปลี่ยนแปลงเรื่องไซส์ของPhoto book เป็น 9'x12'

ราคาเดิมแต่เพิ่มหน้าขึ้นค่ะ

สำหรับตอนนี้ก็ยังสั่งเป็นเซ็ทได้อยู่

แต่จะขอเลื่อนการให้ตัวเล่มไปเป็นวันที่ 1 พฤศจิกายน 2551

เพราะฉะนั้นการจ่ายเงินสามารถจ่ายได้วันอาทิตย์ที่ 12,19,26ตุลาคม

รวมถึงการสั่งของทั้งหมดด้วยนะคับสามารถสั่งได้เรื่อยๆ

จนกว่าจะถึงวันที่ 1 พฤศจิกายน

สำหรับวันที่ 19 นี้ใครที่สั่งของไว้ก็จะได้รับหมดทุกชิ้น

ยกเว้น Photo Book ค่ะ

เครดิต จาก hi 5 โอเคย์ ค่า


ไปซื้อไปจองกันเยอะๆน้า สั่งแบบเซตถูกกว่าแหละ ๆๆ
เร๊วว มาจองกัน เดี๋ยวหมดไม่รู้ด้วย





สวยงาม ค่า .. ท่าทาง ชั้นจะ ได้ไป ซื้อ สมุดโน๊ตเพิ่มอีกซักเล่ม 2 เล่ม แน่ๆเลยงานนี้

กระเป๋าผ้า น่ารักซื้อเยอะๆๆ โลกจะได้ไม่ร้อนน

ไปซื้อกันๆๆๆๆ

ตอนจบแล้วค่า.... เหนื่อยมากมาย

พึ่งเสร็จสดๆร้อนๆ

จะบอกว่าตอนนี้ยาวมากๆๆๆๆๆๆ อ่ะ 20 หน้า word เลยนะเนี่ย

จริงๆมันยาวกว่านี้ด้วย

แต่ตัดบางตอนออกไปอ่ะ มันดูยาวยืดเยื้อ เกิ้นน

ขอโทษที่นาน มากกว่าจะลง

แต่แต่งไปแล้วตอนจบมันไม่ถูกใจอ่ะ เลยยังไม่ลง

อันนี้ตอนจบถูกใจแล้ว แต่ตอนก่อนจบ มันดูน่าเบื่อไงไม่รุ

ไงก็ อ่านๆให้มันจบหน่อยน้า

ปล. ไม่ได้แต่งตอน โอใส่ชุดเมทสีชมพูให้พี่กวาง อ่ะ

ขอโทดด้วยน้า .. แต่ไม่รู้จะเอาไปใส่ตรงไหนแล้วอ่ะ

กลัวมันจะยาวไปมากกว่านี้

ถ้าจะอ่านคลิกที่ลิ้ง ข้างล่างเอานะ ที่เป็นแบบนี้อ่ะ --->>> 続きはこちら


-อ้อ ไอ้ตรงที่จินมันพูดอ่ะ คิดซะว่ามันพูดญี่ปุ่นเอานะ ขี้เกรียด ลงเส้นใต้อ่ะ

จิ้มๆ ข้างล่างๆ

続きはこちら >>

.....Otome vs Jin , MORKS vs KATTUN -4-
(กลับบ้าน)
By Mi.Ji.Me.

“จิน..จะไปไหนอ่ะ” เคย์ถามทันที ที่เห็นจินทำท่าจะย่องออกไปข้างนอก
“ว่าจะออกไป เปิดหูเปิดตาซะหน่อย”
“เปิดหูเปิดตา? เปิดอะไรเอาป่านนี้ นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ จะไปเที่ยวอ่ะดิ”
“เออ จะไปเที่ยว แล้วจะทำไม”
“ไปกับใคร”
“ไปคนเดียว เดี๋ยวก็หาสาวๆได้ ที่นั่นเองแหละ”
“เหยยยยย ไอ้จิน!! ไอ้บ้า!! เอาร่างโอไปทำแบบนั้นไม่ได้นะ ไปไม่ได้ๆ!” เคย์รีบเข้าไปขวางจินทันที
“อะไรกัน นี่ชั้นไม่ใช่ โอของเธอนะ! ชั้นจิน มาหวงมาห้ามอะไรเนี่ย”
“นั่นแหละ ไม่ได้ๆ ตอนนี้โอกำลังทำงานแทนนายอยู่นะ นายควรจะมานั่งคิดหาทางคืนร่างดีกว่าไปเที่ยวดิ”
“โอ๊ยย อะไรกัน นานๆชั้นจะมีเวลาว่างๆ สบายๆ ไปไหนมาไหนแบบสบายใจ ไม่ต้องมาคอยหลบ คอยเป็นข่าว จะให้ชั้นไปเที่ยวปลดปล่อยบ้างไม่ได้รึไง”
“ไม่!! กลับไปนอนเลยจิน ไม่งั้น ชั้นจะบอกให้โอ จับคาเมะจังนายปล้ำซะเลย”
“เอาดิ๊ บอกเลย เดี๋ยวชั้นจะได้จัดการกับเธอบ้าง”
“เหยยยยยยย ไอ้จิน!! อยากตายนักใช่มั้ยห๊า!!” อยู่ๆ เคย์ก็เอามีดมาจากไหนไม่รู้ จะไล่ฟันจิน
“เฮ่ย! บ้าไปแล้วรึไงเนี่ย” จินวิ่งหนียกใหญ่
“กลับเข้าไปนอนเลย นะไอ้จินไม่งั้นชั้นสับแกแน่”
“อะไรวะ!!”
.....................
รุ่งเช้า วันถ่ายทำ พีวี Don’t U ever sTop
“เฮ้ย จิน! ผมทรงนี้แกดูแจ๋วดีว่ะ แปลกตาดี” จุนโนะทักทันทีที่ เห็นจินกับผมทรงใหม่ ซึ่งเกล้าผมมันไว้ข้างหลังครึ่งนึง แล้วก็ถังเป็นเปียปล่อยลงมา
“ดูเหมือน พวกจอมยุทธตามหนังจีนเลยว่ะ” ยูอิจิ มองๆจับๆ ที่เปียจินอยู่พักใหญ่
“แต่ชั้นว่า..มันออกแนวนางเอกหนังจีนมากกว่านะ” อูเดดะออกความเห็นบ้าง
“5555+ แม่นางจินซี”
“ไม่ได้นะเว่ย ไอ้จิน แกจะมาทำสวยแข่งกับคาเมะแบบนี้ไม่ได้นา” ยูอิจิ แซวเข้าอีก พร้อมด้วย โคคิ เสริมต่อท้าย
“เพราะถึงจะทำยังไง แกก็สวยได้ไม่เท่าคาเมะจังหรอก จริงป่ะคาเมะ” โคคิหันไป ถามคาเมะ แต่แปลกที่คาเมะไม่ได้ตอบอะไร หนำซ้ำยังดูซึมๆ ผิดปกติ จนโคคิต้องเข้าไปถามใกล้ๆ
“เป็นไรไปอ่ะคาเมะ ไม่พูดไม่จาตั้งแต่เข้ามาแล้วนะ”
“นั่นดิ แล้วเป็นไรใส่หมวกซะแทบจะปิดหน้าหมดแล้วน่ะ เอาออกก่อนก็ได้ ยังไม่ได้ถ่ายตอนนี้ซะหน่อย” ว่าแล้ว ยูอิจิก็จัดการ ถอดหมวกคาเมะออกมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วก็ต้องตกใจกับ
“ฮะ..เฮ่ย!! คาเมะทำไม ตานายเขียวแบบนั้นอ่ะ ไปต่อยกะใครมาเนี่ย”
“........” คาเมะไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับลุกออกจากตรงนั้น ไปนั่งอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่ยุ่งไม่คุยกับใคร
“คาเมะเป็นไรอ่ะจิน ทะเลาะกันหรอ” จุนโนะหันมาถามจินที่นั่งเงียบ อยู่เฉยๆ
“นิดหน่อยน่ะ”
“เฮ่ย! นิดหน่อยไรวะ ตาเขียวปัดขนาดนั้น “ โคคิ ถามสวนมาทันที
“ห๊า ที่แกต่อยกะคาเมะหรอจิน”
“ทำไมต้องรุนแรงกันด้วยวะ”
“มีอะไรก็พูดกันดีๆก็ได้ นี่นา” เพื่อน รุมว่า โอกันยกใหญ่
“ก็พูดดีแล้ว แต่คาเมะมันไม่ฟังนี่นา พอเถอะขี้เกรียดพูดว่ะทำงานๆ”
............
“นี่โคคิ วันนี้ไปนอนด้วยดิ” อยู่ดีๆ คาเมะก็เข้าไปอ้อน ขอนอนกับคิ ซะงั้น
“เฮ่ย อะไรกันคาเมะ มานอนกับชั้น แล้วไอ้จินไม่ว่าเอาหรอ”
“ไม่หรอก ตามสบายชั้นไม่ว่า ขอตัวก่อนนะทุกคน” แล้วโอ ก็เดินออกมา ท่ามกลางความมึน งง ของเพื่อนๆ ใน วงกันยกใหญ่
“เป็นไรกันเปล่าเนี่ย คาเมะ ไอ้จินมันดูแปลกๆว่ะ”
“..........”
“นี่มีไร เคลียกันดีๆ ดีกว่ามั้ย”
“เคลียดีๆ ถ้าเคลียดีๆ ตาชั้นไม่เป็นแบบนี้หรอก”
“แล้วไปเคลียกันแบบไหน ตาแกถึงได้เป็นงี้วะเมะ” ยูอิจิ จุ้นขึ้นมาทันที แล้วอีหนูเมะมันก็บ้าบอก ซะอีก
“ห๊า ..จริงดิ นี่ไอ้จินมันไม่สั่นไหวกับ การยั่วยวนของคาเมะได้ยังไงวะ”
“ชั้นว่าไอ้จินมันต้องไปติดสาวที่ไหนแน่ๆ” ทัตจังสันนิษฐาน
“แต่ปกติ ถึงแม้ไอ้จินมันจะติดสาวที่ไหน มันก็มีอารมณ์กับคาเมะได้ตลอดนะเว่ย ใช่ป่ะๆๆ” ยูอิจิ ถามย้ำไปอีกแน่ะ
“อืมมม”
“ถ้าอย่างงั้นก็ต้องสืบ” ยูอิจิเสนอทันที
“สืบ?”
“อื่อ ก็เนี่ย พอเสร็จงานปุ๊บ ไอ้จินมันก็ออกไปปั๊บแบบไม่บอกใครเลย แม่กระทั่งคาเมะจัง เมียรักใช่มั้ยล่ะ เพราะฉะนั้นเราก็ต้องสืบว่าไอ้จินมันไปไหน แล้วผู้หญิงคนนั้นมันมีดียังไง จินมันถึงได้หลงขนาดนี้”
“เฮ่ย ... ยังไม่ทันรู้เลยนะว่าไอ้จินมันไปติดสาว แกมาโมเมงี้ เดี๋ยวคาเมะมันก็กลุ้มแย่หรอก”
“ไม่กลุ้มหรอกน่า ป่ะคาเมะ ไปเลยป่ะ” แล้วยูอิจิก็ ลากคาเมะตามจินออกไปทันที พ่วงท้ายหนุ่มหัวล้านไปด้วยอีก 1 คน ส่วนคนอื่น...ก็ไปตามทางของมัน
.....
ยูอิจิ จัดการยัดคาเมะเข้าหน้ารถ แล้วขับตามรถจินไปทันที
“นี่รู้ป่ะว่าจินมันไปทางไหนอ่ะ” ยูอิจิหันมาถามคาเมะ
“ชั้นจะไปรู้ได้ไงอ่ะ”
“งั้นลองโทรหามันดูว่ามันอยู่”
“ไอ้บ้า เมิงโง่รึเซ่อเนี่ยไอ้ยู โทรถามมันแล้วมันจะบอกมั้ยว่ามันอยู่ไหนอ่ะ แล้วโทรถามคงจะเรียกว่าสะกดรอบตามหรอกนะ” โคคิด่าเข้าให้
“เออ จิงว่ะ”
“เดี๋ยวชั้นลองถามยามาพีดูว่ามันไปหายามาพีป่าว” แล้วโคคิก็โทรหายามาพี ทันที
“เอ้อ ยามาพีหรอ วันนี้นัดกับจินไว้ป่ะ ป่าวหรอ แล้วพอจะรู้มั้ยว่าไอ้จินมันไปไหนอ่ะ เอ้อ หรอ อ้าๆๆ ไม่เป็นไร แค่นี้นะ”
“ไอ้บ้า ยามาพีกับจิน มันเป็นเพื่อนกัน มันคงจะบอกหรอกนะ ว่าไอ้จินมันไปไหน”
“เออ จริงว่ะ”
“เดี๋ยวชั้นจัดการเอง” คาเมะท่าทางจะทนไม่ไหว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจัดการซะเอง
“........................จิน ตอนนี้นายอยู่ไหนอ่ะ ชั้นลืมของไว้บนรถนายอ่ะ เอามาให้ชั้นก่อนได้มั้ย ของสำคัญน่ะ นะจินนะ ...นะ มีสิ ก็ชั้นเป็นคนเอาไปไว้บนรถนายเองอ่ะ จะไม่มีได้ไง ไม่ได้เดี๋ยวค่อยเอาไม่ได้ กว่านายจะกลับ ก็ดึกพอดี ชั้นไม่รอหรอกนะ เอามาให้ชั้นก่อนนะ นะจินนะ อืมมม ตอนนี้นายอยู่ไหนอ่ะ ... หรอ... งั้นเจอกันที่ชิบุยะ แล้วกันนะ อืมๆ” คาเมะวางโทรศัพท์แล้วหันมายิ้มให้เพื่อนทั้งสองทันที
“เรียบร้อย ไปชิบุยะกัน”
…
“เฮ่ย ยูอิจิ โคคิ มากับคาเมะด้วยหรอ”
“อ๋อ พวกเราว่าจะไป หาไรกินกันน่ะ”
“แกจะไปด้วยกันป่าวล่ะไอ้จิน” โคคิแกล้งชวน
“ไม่ล่ะ มีธุระว่ะ แล้วคาเมะเจอยังอ่ะของที่ลืมอ่ะ” โอหันไปถามคาเมะที่กำลังมุดๆ หาของในรถจินอยู่
“อ๋อ เจอแล้ว นี่ไง” คาเมะหยิบถุงอาหารหมา ชูให้โอดูทันที
“ห๊า...อาหารหมาเนี่ยนะที่บอกว่าสำคัญมากๆ อ่ะ”
“อื้มใช่ ... รดนี่รันจัง ชอบมากเลยนะ”
“ซื้อเอาใหม่ก็ได้ ไม่เห็นต้องให้วนรถกลับมาเลย”
“ซื้อใหม่ทำไม เปลืองตังแย่” อาหารหมาเปลืองตัง แต่กระเป๋า แว่น สร้อย ที่เมิงใส่นี่ไม่เปลืองเลยเนอะ โอนึกในใจ
“เสร็จธุระแล้ว งั้นชั้นไปละนะ” โอแยกตัวออกมาทันที แล้วก็ขับรถมุ่งไปหาเคย์จังในบัดดล
..
“ขับรถตาม จินไปเลยยูอิจิ” คาเมะสั่งการทันที
“เยี่ยมจริงๆ คาเมะ แบบนี้ต้องรู้แน่ๆ ว่าจินมันกำลังจะไปไหน”
...
“โออออ เป็นไงมั่งวันนี้” เคย์วิ่งออกมารับโอที่พึ่งมาถึงทันที
“งานเรียบร้อยมะ” จินถาม
“อื่มเรียบร้อย ...คิดถึงเคยจังเลยยย” โอกอดเคย์ทันทีด้วยความคิดถึง และในทันใดนั้นเอง คาเมะโผล่ออกมาจากไหนไม่รู้
“จิน!!! ทำอะไรน่ะ”
“ชั้นเปล่านะ เปล่าไม่ได้ทำอะไรเลยนะคาเมะ” จิน(ในร่างโอ) ตกใจที่เห็นคาเมะ รีบปฏิเสธทันที
“ชั้นไม่ได้ถามเธอ” คาเมะหันมาว่าจิน แล้วก็รีบแยก โอออกจาก เคย์ทันที
“เฮ่ย นี่ตามชั้นมาหรอเนี่ยคาเมะ”
“ก็ถ้าไม่ตามชั้นก็ไม่รู้ ซักทีน่ะสิ ว่านายแอบออกไปไหนอยู่ได้แทบจะทุกวันอ่ะ เดี๋ยวนี้เปลี่ยนสเปกผู้หญิงแล้วรึไงห๊ะ จิน” คาเมะหันมามองหน้าเคย์
“โอ้วววว แม่นางคะซึยะ ของข้า อย่าพึ่งเข้าใจผิด มันไม่ใช่แบบนั้นนะ ไม่ใช่อย่างที่คิดเลยนะ” เคย์รีบปฏิเสธทันที
“ไม่ใช่อย่างที่คิดแล้วอะไร รู้มั้ยเนี่ย เพราะเธออ่ะ จินเลยต่อยชั้นแบบนี้อ่ะ”
“ห๊า....นี่แกต่อยคาเมะของชั้นเรอะ” โวยวายขึ้นมาเลย
“ใครเป็นคาเมะของเธอไม่ทราบ” คาเมะหันไปด่าจิน (ในร่างโอ) ทันที
“เฮ่ยๆ เดี๋ยวนะคาเมะ” โออธิบาย
“ คือว่านะ ชั้น กับ เอ่อ...กับ..เคย์เนี่ย ... คือว่า ...จิน กับ เคย์ไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะ”
“แล้วเมื่อกี้กอดกันอ่ะ”
“ก็กอดกันธรรมดา แบบรู้จักกันไง ใช่ป่ะๆ” โอหันไปหาแนวร่วมกับ เคย์ และจินทันที
“อื้มๆ ใช่ๆ ไม่ต้องเข้าใจผิดนะคาเมะ เคย์ กับจินเนี่ย ไม่มีอะไรจริงๆ”
“อื้มๆ ... ใช่ เคย์มีโออยู่ทั้งคน แล้วจะมามีไรกับจินได้ไง ใช่ป่ะโอ” โอ (ในร่างจิน) รีบสะกิดจิน (ในร่างโอ) ทันที
“อะ..เอ่อ ใช่ๆๆ เคย์ กับ ชั้นเนี่ย เรารักกัน แฮะๆ รักกันๆ” จินรีบ ดึงเคย์เข้ามาโอบทันที ท่ามกลางสายตาพิฆาตของโอ -เมิงตายแน่ไอ้จิน กอดเคย์จังชั้นเรอะ-
“แน่นะ” คาเมะถามย้ำ ไม่ค่อยจะไว้ใจเท่าไหร่
“ อื้ม แน่สิ เนี่ยวันนี้ก็ว่าจะมาคุยธุระ กับ โอ กับเคย์น่ะ นานๆ มาทีก็เลยมาเจอกันบ่อยหน่อย นายอย่าคิดมากเลยน่า นะคาเมะ ยังไงจินก็รักคาเมะคนเดียวนะครับ” โออ้อนคาเมะซะหน่อย มันจะได้กลับๆไป
“>//< จินบ้า มาบอกรักอะไรกันตรงนี้ คนเยอะแยะ”
“ก็กลัวนายเข้าใจผิดนี่นา” ไอ้เต่าเน่าเอ๊ยยยยย โอนึกในใจ
“ไม่ผิดแล้ว เข้าใจถูกแระ แต่ที่นายทำชั้นตาเขียวยังไม่หายโกรธหรอกนะ”
“ไม่เป็นไรๆ นายกลับไปก่อนนะ ชั้นมีธุระต้องคุย กับสองคนนี้ แล้วเดี๋ยวจะกลับไปง้อ ที่ทำนายตาเขียวทีหลังน้า. นะคาเมะนะ”
“อืม ก็ได้ แต่นายอย่ากลับดึกนะ”
“อื้มไม่ดึกๆ”
“จริงนะ”
“จริงคร้าบบบ”
แล้วคาเมะ มันก็ยอมไป ....
........
...
ในบ้าน หลังจากคาเมะกลับไป
“นี่ โอ..ไปต่อยคาเมะชั้นหรอ ถึงได้คาเขียวขนาดนั้น” จินเปิดประเด็นทันที เสริมทับด้วยเคย์
“ใช่ๆๆ ไปต่อยหน้าสวยๆ แม่นางเค้าได้ไงอ่ะโอ”
“ง่ะ เคย์อ้า ก็คาเมะมันจะปล้ำเค้านี่ เค้าก็ต้องป้องกันตัวดิ”
“ห๊า / ห๊า”
“จริงอ่ะโอ”
“จริงดิ เนี่ย โอเกือบเสร็จคาเมะแล้วนะเนี่ย”
“หึยย ไอ้เต่า งั้นก็สมควรแล้วล่ะที่ต้องโดนแบบนั้นน่ะ”
“โถ่ คาเมะจังของชั้น น่าสงสารจริงๆ คงจะขาดความรักความอบอุ่นมากเลยสินะเนี่ย”
“ไอ้ขาดความรัก คงไม่หรอกมั้งชั้นว่า”
“เฮ่อ ... เอาใจคาเมะบ้างนะโอ คาเมะวันนี้อ่ะ หน้าตาไม่สดใสเอาซะเลย”
“เอาใจไงอ่ะ ให้กลับไปปล้ำมันวันนี้เลยมะ”
“เฮ่ย...”
“โอ...เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะโดน”
“ง่ะ ...พูดเล่นน่า โอจะไปทำอะไรคาเมะมันได้ไงล่ะ มันไม่ใช่เคย์ซะหน่อยนี่นา” โอกระแซะเข้ามาอ้อนทันที แต่เคย์ดันขยับหลบซะนี่
“ออกไปห่างๆ ก่อนเลยโอ ตัวเองอยู่ในร่างจินนะ ฟังแล้วขนลุก”
“อ้าว ...”
“อย่าพึ่งมาอ้าวเลยน่า เนี่ยเมื่อวานคุยกะไอ้ริว มันบอกให้รีบๆกลับล่ะ”
“กลับได้ไงล่ะ ตัวยังเป็นแบบนี้อยู่เลย”
“ก็นั่นล่ะ ... แต่ยังไงก็คงต้องกลับอยู่ดีล่ะ จะเปิดเทอมแล้วด้วย”
“ไม่เอาอ่ะ ... ยังกลับไม่ได้นะ ต้องหาทางสลับร่างคืนก่อน”
“ต้องหาทางอยู่แล้วล่ะ ตัวเองคิดว่าเค้าอยากจะ อยู่กับไอ้จินมันนักรึไง”
“อะไรกานนน เคย์จัง ชั้นไม่ได้ทำอะไรให้เธอลำคาญใจเลยนะเนี่ย”
“จิน นายอ่ะ วันๆ เอาแต่กินนอน แล้วก็เอาร่างชั้นออกไปเที่ยวอ่ะ หัดมานั่งคิดซะมั่งนะว่าจะคืนร่างกันยังไงอ่ะ”
“ก็คิด แต่มันคิดไม่ออก อ่ะ”
“ไม่ได้คิดมากกว่าล่ะมั้ง” ระหว่างที่โอกับเคย์กำลัง กลุ้มกับการคิดว่า จะหาทางคืนร่าง โอกับจินยังไงดี อยู่ๆ ดีๆ ก็เหมือน จินจะคิดอะไรได้ขึ้นมา
“นี่ๆๆ ลองทำให้วิญญาณออกจากร่างดูมะ”
“หือ??// หือ??”
“อื่อ นี่นะ ก็แบบว่า ถ้าชั้นกับ โอวิญญาณออกจากร่างพร้องกันใช่ป่ะ พอออกปุ๊บ ก็รีบวิ่งเข้าใส่ร่างตัวเองทันทีเลยไง”
“-.- แต่วิญญาณออกจากร่างเนี่ย มันก็คนตายแล้วนะ”
“ก็แบบ เกือบๆ ตายไง แบบ อย่างเวลาเล่นอะไรที่มันหวาดเสียวใช่ป่ะ แบบเหมือนจะหยุดหายใจไง ตั้งสมาธิดูอาจจะกลับคืนร่างได้ก็ได้นะ”
“นี่เคย์ จินมันโดนลัทธิอะไรครอบงำรึเปล่าอ่ะ” โอหันไปซุบซิบกันเคย์ทันที
“นั่นดิ ไม่รู้มัน”
“นี่ ...พวกเธอสองคนนี่ พอไม่คิดก็มาว่าคราวนี้คิดก็หาว่า ประสาทอีก อะไรวะ งั้นก็คิดกันไปสองคนแล้วกัน ชั้นชักจะเริ่มชินกับ ร่างโอแล้วเหมือนกัน เบาดีทำอะไรก็สะดวก จะไปไหนมาไหนก็ไม่ต้องระวัง พวกยะระ ด้วย สบาย”
“อ้าวว ไหงพูดงี้ล่ะไอ้อ้วน ร่างชั้นนะเว่ย อยู่ในร่างชั้นสบาย แล้วรู้มะอยู่ในร่างแกเนี่ย โคตรจะลำบากอ่ะ เวลาเต้นนะ หนักชะมัดอ่ะยกแขนยกขาทีนี่แบบอย่างกะยกท่อนซุง”
“กร้ากกกก จริงอ่ะโอ ตัวจินมันหนักขนาดนั้นเลยหรอ”
“ ใช่อ่ะดิ แบบ ลองไปชั่งน้ำหนังตัวดู นะ แบบแทบช๊อคอ่ะ รับไม่ได้ ไม่เคยหนักขนาดนี้มาก่อนอ่ะ”
“พอเลยๆๆๆ เลิกยุ่งกับน้ำหนักชั้นได้แล้ว อะไรกัน แล้วตกลงความคิดชั้นเป็นไงล่ะ”
โอกับเคย์หันมา ปรึกษากันแป๊บ
“เอาไงอ่ะโอ”
“ไม่รู้ดิ แต่ก็ไม่รู้จะทำไงแล้วอ่ะ นี่ก็แทบจะไม่มีเวลาแล้วด้วย”
“งั้นลอง ทำตามที่จินมันคิดดูแล้วกันเนอะ”
“อืมๆ”
“เอ้า ว่าไงล่ะ”
“เออๆๆๆ โอเค เอาก็ได้ แล้วต้องทำไงมั่งอ่ะ”
“งั้น พรุ่งนี้ ไปสวนสนุกกัน ไม่มีงานใช่มะ” จินหันไปถามโอ
“อื้มไม่มี”
.........
แล้ว จิน โอ เคย์ ก็ตระเวนเล่นเครื่องเล่นที่ หวาดเสียวกันยกใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ผลเอาซะเลย
“นี่เราจะทำไงกันดีเนี่ย อีกไม่กี่วันชั้นต้องกลับแล้วนะ แต่ตัวยังสลับกลับไม่ได้เลยอ่ะเซ็ง” โอบ่นหลังจากที่ทำยังไงก็ไม่ยอมสลับกลับเข้าไปอยู่ในร่างตัวเองได้ซักที
“เฮ้อ ชั้นก็คิดไม่ออกแล้วล่ะ คิดถึงคาเมะจังจะแย่แล้ว แต่ก็ไม่เป็นไรนะ ถ้าถึงวันที่พวกเธอต้องกลับแล้วยังสลับร่างคืนไม่ได้ เดี๋ยวชั้นจะไปเรียนแทนเธอเอง โอ”
“เย้ย .. ชั้นก็ต้องอยู่ที่นี่ แทนนายอ่ะดิ ไม่มีทางอ่ะชั้นต้องกลับกับเคย์รู้เอาไว้ซะด้วย”
“แล้วจะกลับไปทั้งที่ตัวยังเป็น ชั้นอยู่อย่างงั้นอ่ะนะ”
“โถ่ จะทำยังไงดีเนี่ย”
“อืมมม นี่ จะว่าไปแล้วอ่ะนะ ที่โอ กับจิน สลับกันอ่ะก็ตอนที่อยู่ในคอนใช่ป่ะล่ะ”
“อื่อ/อื่อ”
“ถ้าอย่างงั้น เราลองทำให้เหตุการณ์มันเป็นเหมือนกับวันที่สลับกันวันแรก ดูมะบางทีอาจจะได้ผลก็ได้นะ” เคย์เสนอ
“แต่คอนมันจบไปแล้วนี่”
“นั่นสิ คอนคัตตุน มันจบไปแล้วนะเคย์”
“อืมมมมม งั้นก็รอคอนปีหน้า”
“ห๊า..ไม่เอาๆๆ ไม่ได้ๆ โถ่”
“ล้อเล่นๆ อืมมม เอาไงดีล่ะ “
“รู้สึกว่า เดี๋ยวจะมีไปออก MS นะ” โอนึกขึ้นมาได้
“อ้า นั่นล่ะ งั้นก็ลองอันนั้นก็ได้ เดี๋ยวเค้า จะพาจินไปดู แล้วพอเวลาที่ คัตตุนออกมาร้องอ่ะ โอก็...ล้มแบบที่จินมันล้มตอนนั้นนะ”
“หา”
“อื่อ ส่วนจิน ก็เอาหัวไปโขกกับ พวกแฟนคลับข้างๆเอาแล้วกันนะ”
“มันจะได้เรื่องหรอเคย์” โอถามอย่างไม่ค่อยจะมั่นใจซักเท่าไหร่
“ก็คิดไม่ออกแล้วอ่ะ คิดได้แค่นี้แหละ -*-“
“เอ้า เอาก็เอา ลองดูๆ”
......
ถึงวัน ถ่ายทำ MS เคย์กับจินก็ไป ดู แล้วโอกับจิน ก็ทำอย่างที่คิดกันไว้ทุกอย่าง แต่ก็ .....
พอโอลืมตาตื่นขึ้นมา
“เฮ่ย จินเป็นไงบ้างวะ”
“ยูอิจิ”
“เออ ชั้นอ่ะดิ”
“หือ” โอรีบลุกขึ้นไปหน้ากระจกทันที
“-.- เฮ้อ ..ยังเป็นไอ้จินอยู่อีกหรอเนี่ย”
“เป็นอะไรของแก”
.....
“สรุป ก็ไม่ได้ผล เราต้องกลับกันพรุ่งนี้แล้วด้วย”
“-.-“
“แต่จะว่าไปนะ เมื่อวานอ่ะ ตอนที่ล้มลงไปอ่ะ ชั้นมีความรู้สึกเหมือนตัวเองลอยๆอยู่เหมือนกันนะ แต่พอลืมตารู้สึกตัวมา มันก็ยังอยู่ในตัวจินอยู่อ่ะ”
“เออ ใช่ๆๆๆ ตอนที่ชั้นเอาหัวไปโขกกับคนข้างๆอ่ะ ก็รู้สึกมึนๆลอยๆ แต่ก็รู้สึกว่ากลับมาอยู่ในตัวโออีกอ่ะ”
“หรอ...อื้ม หรอว่าคอนมันจะเล็กไป”
“เฮ้อ เครียด” เหมือนโอจะเริ่มปลงกับชีวิตเข้าไปทุกที
“เคย์ว่านะ ... คงจะต้องเป็นคอนใหญ่ๆ อย่างในโดมอาจจะสลับกลับมาได้ก็ได้นะ”
“แต่ก็ต้องเป็นคอนคัตตุน ด้วยนี่นา นี่โอจะไม่ได้กลับไปกับเคย์จริงๆหรอเนี่ย”
……….
แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ จินต้องกลับมาไทย กับเคย์ ส่วนโอ ก็ต้องอยู่ญี่ปุ่น ทำหน้าที่แทนจิน


........
.“ว้าววววว ไม่ได้มานานเลยนะเนี่ยประเทศไทย วู้ววววววว สวัสดีไทยแลนด์” จินดูท่าจะลั้นล้ายกใหญ่พอมาถึง
“ดีใจไรขนาดนั้นวะไอ้โอ แล้วเมิงพูดไทยไม่เป็นรึไง” ริวถามทันที ที่เห็นท่าทาง จิน
“หือ?? Can u speak English?”
“ Oh yes!! I can, but!!! เมิงเป็นเห้ไร มาพูดอิ้งกะกรูเนี่ย”
“เอ่อ ริวๆๆ คือโอมันเหนื่อยอ่ะ ปรับสมองไม่ทันมั้ง ช่างมันเถอะ” เคย์บอก
“แค่พูดภาษาบ้านเกิดต้องปรับสมองกันเลยหรอวะ บ้าป่าว”
“เออ ดิ”
“เอาน่า ๆ ช่างมันเถอะ”
“ไปโอ กลับบ้านกัน” เคย์หันไปบอกจิน
“ หือ...นี่ชั้นฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องนะ “
“เอ่อ มาๆ มานี่กลับชั้น” แล้วเคย์ก็พาจินกับบ้านท่ามกลางความ งงงวยของเพื่อนๆ ทั้งสองเป็นอย่างยิ่ง
“ไอ้โอมันบ้าไปแล้วหรอวะริว”
“นั่นดิ เมื่อกี้มันบอกฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องด้วยเห็นป่ะ”
“เออ ใช่ แล้วไอ้เคย์ยังต้องพูดญี่ปุ่นกะมันอีก”
“นั่นดิ สงสัยมันยังไม่อยากกลับมั้ง”
“555+ เออว่ะ”

ฝ่ายยโอ ที่อยู่ญี่ปุ่น
“ TTOTT ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยเนี่ย ชีวิตของชั้นนนนน อยากกลับบ้านนนนนนนน TT^TT”


2 Be CoN -.-

続きはこちら >>

อะฮึ่มอะแฮ่ม 555+ ช้าไปมั้ยอ่ะ ... แต่พึ่งจะว่างนี่ล่ะ

ไม่เป็ฯไรหรอกเนอะ

ตอนแรกนะ คิดๆ ไว้ แต่งฟิกๆๆๆๆ

ไปๆมาๆ คิดไม่ออก -.-"

เหอๆๆๆๆ

นั่นล่ะ

เท่าไหร่แล้วนะ

22 ป่ะ

ตั้งแต่วันนี้ ก็ แก่ขึ้นอีก 1 ปี 55+

ยังไงก็ขอให้ปีนี้ทั้งปี เป็นปีที่ดีสำหรับเคย์แล้วกันนะ

คิดอะไรไว้ก็ขอให้ได้อย่างที่หวัง

ยกเว้นคาเมะจัง ไม่ให้!! 555+

เรื่อง วงเรื่องเพลง

ก็จะคอยสนับสนุน ไปตลอดนะ

นั่นล่ะ

Happy BirthDAy จ้า ..

เขิลแฮะ -///-

อ่ะๆๆ ของขวัญๆๆๆ



อยากทำให้สวยกว่านี้ แต่..ความสามารถไม่พอ -*-

続きはこちら >>

Otome Vs Jin , MORKS Vs KATTUN -3-

by Mi.Ji.Me. [ผู้ปันใจให้อาคานิชิ อย่างเป็นทางการ]

--
“นี่ๆ ไอ้จินมันท่าทางจะประสาทกลับไม่หายว่ะว่าป่ะ ดูมัน งงๆ ก๊งๆ ยังไงพิกล” ยูอิจิเริ่มบทสนทนาทันทีที่มาถึง
“เออ นั่นดิวันก่อนนะชั้นบอกให้มันเอา ซีดีที่ยืมไปแวะมาคืนที่บ้านด้วย มันดันถามกลับมาว่าแล้วบ้านชั้นอยู่ไหนซะนี่” จุนโนะก็มาร่วมวงบ่นอีกคน
“แล้วบ้านนายอยู่ไหนล่ะ” แป่ววววว
“โอ่ย! ทัตจัง นี่นายก็จำบ้านชั้นไม่ได้อีกคนหรอเนี่ย”
......
“คุยอะไรกันอยู่น่ะ” คาเมะที่พึ่งมาถามเพื่อนๆ 4 คนที่กำลังนั่งเมาส์กันอยู่
“อ้อ ป่าวหรอก..แล้วจินล่ะ?” ยูอิจิ ถามขึ้น เพราะปกติถ้ามีงานเช้า คาเมะต้องมาพร้อมจินนี่นา
“ไปเที่ยวแล้วก็ค้าง กับ ชิโรตะคุงเมื่อคืนน่ะเดี๋ยวก็คงมาแหละมั้ง”
“ไม่ใช่ว่า มันเที่ยวซะดึกแล้วก็เบี้ยวงานอีกล่ะ” จุนโนะบ่นออกมาทันที และโอ ก็เข้ามาได้ยินพอดี
“ชั้นมันเป็นคนไร้ความรับผิดชอบขนาดนั้นเลยหรอ ทากุจิ” -.-
“ก็ นายมักจะเป็นแบบนั้นประจำนี่นา”
“อ๊ะ...งั้นหรอ อืมม..แต่ครั้งนี้ชั้นก็ไม่ได้เป็นนี่นะ ไม่ได้สายแล้วก็ไม่ได้ เบี้ยวด้วยนี่นาใช่ป่ะ” เพื่อนๆ นี่ถึงกับ งงกันเลย เพราะปกติจินมันคงจะต้องโวยวายใส่แล้วสิ ถ้าโดนจุนโนะพูดแบบนั้น
“ตะ...แต่เพราะปกตินายเป็นแบบนั้น มันก็เลยทำให้ชั้นคิดว่าครั้งนี้นายก็คงจะเป็นแบบนั้นอีกยังไงล่ะ”
“อ่า...ถ้าแบบนั้นชั้นคนนี้ จะเป็นอาคานิชิ ที่มีความรับผิดชอบมากกว่าเมื่อก่อนแล้วกันนะ”
O.O งง ครับ เพื่อนๆ งงกันยกใหญ่ อาคานิชิ มาดนิ่ง ไม่โวยวายไม่แก้ตัว มาแบบนิ่งๆ และดูมีความน่าเชื่อถือ.. เป็นไปได้ไงเนี่ย..
“เห็นมะ..ชั้นว่าแล้ว จินมันประสาทกลับไปแล้ว” ยูอิจิหันไปกระซิบกับโคคิ
“มันโดนผีเข้าแน่ๆ” ทัตจังก็เอากะเค้าด้วย
--
“เอ้า!! เอาล่ะงั้นเราก็มาเริ่มคุยงานกันดีกว่านะทุกคน” ทุกคนมองตากันปริบๆ
“เอ้าเร็วสิ...”
“อ่ะ อื่อๆ มาเร็วๆ ทุกคน!!” ยูอิจิ ตบมือ เรียกสติเพื่อนๆ แล้วก็ไปนั่งลงใกล้ๆจิน. คุยงานกันต่อ
...........
“เฮ้อ!! สบายจังน้า นี่! ไปหาไรกินก่อนกลับบ้านกันดีมะ” ยูอิจิชวนเพื่อนๆ ในวงหลังเสร็จงานของวันนี้
“ชั้นรีบกลับบ้านอ่ะนะ” จุนโนะบอก
“ทุกทีอ่ะ นายอ่ะ” ยูอิจิบ่นออกมา
“ชั้นก็เหมือนกันอ่ะ มีนัดแล้วว่ะ” โคคิก็อีกคนที่ ไม่ได้ไป
“อ้าวไรวะเนี่ย”
“ชั้นก็ว่าจะไปยิมต่ออ่ะ”
“เฮ่ยนายก็ด้วยหรอ ทัตซึยะ ไม่ได้ๆ ไปกินก่อนแล้วค่อยไป ยิม!” ยูอิจิรีบล็อกตัวอูเอดะไว้ทันที แล้วก็หันไปถามคาเมะกับ จินที่ยืนอยู่
“พวกนายสองคนไม่รีบไปไหนกันใช่ป่ะเนี่ย”
“อื่อไม่อ่ะ” คาเมะตอบ
“แต่ ชั้นมีธุระอ่ะ ไม่ไปนะ” โอรีบปฏิเสธ ทันทีที่ ยูอิจิหันมามอง
“อ้าววว ไรวะ ธุระอะไรของแกเนี่ยจิน”
“ก็..เอ่อ..ก็ธุระอ่ะแหละ”
“ไม่ได้ๆๆๆ ธุระสำคัญอะไรนักหนา”
“ธุระ ก็คือธุระสำคัญไม่สำคัญมันก็คือธุระ นายไปกินกับ คาเมะ กับอูเอดะแล้วกัน”
“ไม่ ชั้นไม่ไป ยูอิจิ ไปกับคาเมะแค่สองคน” ทัตจังรีบ บอกทันที
“อ๊าๆๆๆ งั้น ไม่เกี่ยวกับชั้นแล้ว ชั้นไปก่อนล่ะนะ” โคคิรีบบอกลาก่อนรายแรก
“งั้นชั้นก็ด้วยนะ ไปแล้วๆ” จุนโนะ ลาไปอีกคน
“ชั้นด้วย ไม่ไปกับนายหรอกนะ ยูอิจิ” ทัตจังหันมาบอกแล้วก็ชิ่งหนีตามจุนโนะไปเลย
“อ่า ไปกันหมดเลยน้า” คาเมะมองเพื่อนๆ ที่เดินออกไปกันแล้ว 3 คน
“งั้น ชั้นก็ไปล่ะนะ ยูอิจิ คาเมะ” โอล่ำลายูอิจิ แล้วก็เดินออกไปท่ามกลางความมึน งง สงสัยของคาเมะ ไปธุระอะไรนักหนา ได้ทุกวี่ทุกวัน
“เฮ้ออ..เหลือเราสองคน งั้นก็ไปกินกันสองคนก็ได้เนอะ คาเมะเนอะ”
“อื่อ”
.........................
และที่ๆ โอมาก็จะเป็นที่ไหนไม่ได้เลย มาหาเคย์นั่นเอง
“มาเร็วจังเลยอ่ะ โอ วันนี้ ^^”
“พอดีวันนี้ เสร็จเร็วน่ะ ไม่มีทำไรต่อด้วย ก็เลยมาเร็วน่ะ
“แล้วคาเมะไปไหนอ่ะ” จินที่นั่งกินแอ๊ปเปิ้ลอยู่ ถามขึ้นมา
“อืมมม..ไปกินข้าวกับ นากามารุ”
“อ้อ..ไปกินกับเจ้าพวกนั้น”
“อื่อ” แล้วโอก็หันมาสนใจเคย์ต่อ
“นี่ๆ เดี๋ยว คัตตุนจะมีซิงเกิ้ลใหม่ออกด้วยนะ วันนี้คุยๆกันอยู่”
“หรอ ออกอีกแระ”
“เอ๊ะ เดี๋ยว นะคาเมะไปกินข้าว กับเจ้าพวกนั้น แล้วทำไมนายไม่ไปกินด้วยอ่ะ” จินที่พึ่งนึกได้ ถามออกมาอีก
“ก็ รีบมาหาเคย์จังนี่นา แล้วอีกอย่าง ก็ไม่เห็นมีใครไปกับยูอิจิซักคน เห็นคาเมะไปคนเดียว”
“ห๊า!!! นี่ปล่อยให้คาเมะไปกับ ไอ้ยูสองต่อสองเรอะ!!!”
“อื่อ ก็สองคนนั้นว่างนี่......ให้เค้าไปด้วยกันก็ถูกแล้ว”
“เฮ่ยยยย!!! ได้ไงอ่ะ เดี๋ยวไอ้ยูมันมาทำไรคาเมะชั้นทำไงเนี่ย”
“ยูจะมาทำอะไร คาเมะของนายอ่ะจิน ชั้นว่าคาเมะมันจะไปยั่วยูก่อนมากกว่ามั้ง”
“อ้าววว!! เคย์ ทำไมมาว่าคาเมะจังของชั้นแบบนี้ล่ะ -*- ไม่ได้การและ ชั้นจะต้องออกไปสังเกตการณ์ซักหน่อยแล้ววว” แล้วจินก็รีบ ออกไปยังที่ ที่คิดว่าคาเมะกับยูจะไปกินข้าวกันทันที
“ปล่อยจินออกไป ไม่เป็นไรหรอโอ” เคย์ถามเพราะไม่เห็นท่าทีว่าโอจะ ห้ามหรือว่าอะไรซักอย่างที่จินออกไป
“ช่างเหอะ .. จินมันคงจะคิดถึง ไอ้เต่ามัน ให้มันไปเจอบ้างท่าจะดี”
“จริงๆ แล้วว เค้าก็อยากเจอ แม่นางเหมือนกันนะ -*- ตะเองอ่ะ ได้เจอแม่นางของเค้าทุกวันเลย แถมยังได้นอนห้องเดียวกับแม่นางอีก”
“ง่ะ แต่จริงๆ แล้วโออยากนอนกับตัวเล็กมากกว่า คาเมะอีกนะ”
“-*- เชอะ”
“อ้าววว งอนไรเนี่ย”
“ก็โออ่ะ...เจอคาเมะทุกวัน ทำไมไม่ถ่ายรูปมันตอนหลับมาให้เค้าดูมั่งอ่ะ”
“ห๊า!!! อะไรเนี่ย -.- นี่ไม่คิดถึง โอเลยหรอครับ แถมยังจะให้ถ่ายรูปคาเมะตอนหลับมาให้อีกแน่ะ”
“แหมมม ก็ไหนๆ โอก็ได้อยู่ใกล้แม่นางของเค้าแล้วนี่นา น่าจะถ่ายมาให้ดูมั่ง คงจะน่ารักน่าดู”
“ กำ -.-“
“ฮ่าๆๆๆ โถ่ น่านะโอนะ ยังไงเค้าก็รักตัวเองอยู่ดีแหละน่า”
……………….
มาดูทาง จินที่ตอนนี้ถึงร้านอาหารที่คาเมะกับยูอิจิอยู่กันบ้างดีกว่า
“มากินซูชิ กันจริงๆ ซะด้วยแฮะ” จินนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับ คาเมะและยูอิจิ ทันที แล้วก็คอยสังเกตการณ์ทั้งสองคนไปด้วย
“นี่คาเมะ นายรู้ป่ะว่าจินมันไปทำธุระอะไรของมัน”
“หึ ไม่รู้อ่ะ” คาเมะไม่สนใจ กินอย่างเดียว
“มันออกไปทุกวันเลยใช่ป่ะ”
“อื่อ ไปกับชิโรตะบ้าง ไปกะยามาพีบ้าง ไปกับเพื่อนที่ LA บ้างทุกวันอ่ะ”
“หรอ” ยูอิจิฟังแล้วก็กินต่อไป
“แต่ชั้นไม่เชื่อหรอกนะ..”
“หือ?”
“จินน่ะ ไม่ได้ไปกับ ชิโรตะ หรือว่ายามาพีหรอก”
“นายรู้ได้ไง”
“รู้สิ ก็เรโอะบอกชั้นนี่นา”
“อ้า..งั้นมันไปไหนของมันน้า”
“จินต้องไปมีคนอื่นซ่อนไว้แน่ๆอ่ะ ดูแปลกๆ ไปตั้งแต่จบคอนรอบสุดท้ายแล้วด้วย -*-“
“เฮ่ย!! ชั้นป่าวมีใครนะคาเมะ” อยู่ดีๆ จินที่นั่งสังเกตการณ์ บวก แอบฟังอยู่ก็พูดออกมาซะงั้น ทำเอา ยูอิจิและคาเมะหันไปมองกันทั้งคู่
“นี่คาเมะ ชั้นว่าผู้หญิงคนนั้น แฟนคลับนายแน่เลยอ่ะเห็นมองนาย ตั้งแต่เข้ามาแล้ว มีท่าทางแปลกๆด้วย” ยูอิจิกระซิบกับคาเมะ
“หรอ เค้าตามเรามา?”
“ไม่รู้อ่ะ”
“ชั้นอิ่มแระ! กลับบ้านกันเหอะนากามารุ” คาเมะพูดออกมาซะดัง แล้วก็ลุกออกไปทันที
“ฮะ เฮ้! นายจะรีบกลับไปรึเปล่าเนี่ย ..แบบนี้ชั้นก็จ่ายคนเดียวอ่ะดิ -*-“ พี่อึ้น งก ไปป่ะเนี่ย -*-
…
และเมื่อเป็นดังนั้น อาคานิชิ ผู้ที่ทำได้แค่แอบมอง ก็ตามคาเมะออกไปทันที ตามไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ จน
“อ้า...ทาโกะยากิน่ากินจัง” จินเพลอหันไปมอง ทาโกะแสนอร่อย แป๊บเดียว คาเมะกับยูอิจิหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
“อ้าววว!!! ไปไหนวะเนี่ย เร็วจริงๆ”
“นี่!!!!”
“เฮ่ย!! จินตกใจขึ้นมาเลย เมื่อรู้สึกว่ามีมือหนักๆ ของใครบางคน ตบมาที่บ่า และยิ่งตกใจเข้าไปอีก พอหันไปเห็น
“คะซึยะ!! ยูอิจิ!!”
“ตามพวกเรามาทำไม!!”
“หะ...ห๊ะ!!”
“กรุณาอย่าทำอะไรที่เป็นการ รบกวนเวลาส่วนตัวของพวกเราเลยนะครับ” ยูอิจิ พูดออกมาอย่างสุภาพ
“ห๊ะ…เห.. นี่ชั้นไปรบกวนเวลาส่วนตัวของนายตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย หา!!..”
“เธอตามพวกเรามา แบบนี้คนมีมารยาทที่ไหนเค้าทำกันบ้าง!!!” คาเมะเริ่มจะหงุดหงิดเลยว่าเข้าให้ และมีรึคนอย่าง อาคานิชิ จะฟังเฉยๆ
“ก็นายมากับ ยูอิจิกันสองคนแล้วจะไม่ให้ชั้น ตามมาได้ไงเล่า!!!”
“แล้วชั้นจะไปไหนมาไหนกับใครมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย!!”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว!! ถ้ามันมาทำอะไรนายจะว่ายังไง!!”
“ทำอะไรยังไงวะ!! ยาราคาชิ อย่างเธอมีสิทธิ์อะไรในตัวชั้นไม่ทราบ!! งานการไม่มีจะทำรึไง!! ว่างนักรึไงมาเดินตามผู้ชายแบบนี่เนี่ยห๊า!!”
“หะ..ยารา..ตามผู้ชาย..”
“เออดิ ไปให้พ้นหน้าชั้นเลยนะ!!” คาเมะไล่เข้าให้เลย เถียงดีนัก..
จินที่โดนคาเมะด่าก็ได้ได้แต่ยืนอึ้งอยู่พักใหญ่ ... ก่อนที่จะเดินออกมา .แบบ งงๆ
อะไรวะเนี่ย...อยู่ดีๆ ก็มาว่า.. คนเค้าเป็นห่วง คนเค้าคิดถึงแท้ๆ ไม่เข้าใจกันบ้างเลย ..v.vจินเดินกลับบ้านอย่างสุดจะเซ็ง...
..
“ไงจิน คาเมะจังของนายเสร็จยูอิจิมั้ยล่ะ” โอถามทันทีที่จินเดินกลับมา
“เสร็จแหงเลยอ่ะโอ ดูดิ หน้านอยเป็นหมูขาดมันเลยอ่ะ”
“เงียบไปเลยเคย์ ..คนยิ่งเศร้าๆอยู่ หงุดหงิดโว๊ยยยยยยยยยยยย!!! คาเมะจังไม่เข้าใจชั้นเลยซักนิด!!! แถมยังมาว่ากันอีก”
“หือ...นี่ไปคุยกับคาเมะมาหรอนายอ่ะจิน”
“ใช่อ่ะดิ..ชั้นยังไม่ได้ทำไรเลยนะ!! ก็แค่ จะตามไปส่งให้ถึง คอนโด เงียบๆ อ่ะ ดันมาเห็น แล้วก็มาว่าๆๆๆๆๆๆ ด่าๆๆๆๆ ชั้นใหญ่!!!”
“ว่าว่าไร”
“ก็ หาว่าเป็นพวก ยาราฯ ไร้มารยาท!! หาว่ามาเดินตามผู้ชายอีก!! แล้วก็ไล่ชั้นด้วย!!! บ้าไปใหญ่แล้ว!! ชั้นเป็นผู้ชายจะไปเดินตามผู้ชายทำไมวะ!!!” จินโวยวายยกใหญ่เลยคราวนี้
“จิน..เดี๋ยวนะ แล้วที่นายทำมันก็เดินตามคาเมะ แล้วมันไม่ได้เดินตามผู้ชายตรงไหน”
“ชั้นเดิน! คลุ้มครองคาเมะเว่ย!! บอกไปคาเมะก็ไม่เข้าใจ!! เซ็ง!!”
“คาเมะมันคงจะเข้าใจหรอก นายอยู่ในร่างโอนะ ไม่ใช่ร่างตัวเองอ่ะ ลืมไปแล้วรึไง” เคย์พูดเตือนสติ จิน
“-.- จริงด้วยสินะ..ชั้นลืมไปเลยอ่ะ...”
“เฮ้อ...เชื่อเค้าเลยเหอะ” โอถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
……………………..
“กลับมาแล้ววว”
“กลับมาเร็วจังเลยนะจิน”
“อื่อ”
“แล้วกินไรมายังอ่ะ ชั้นทำให้มั้ย”
“กินมาแล้วล่ะ ..ง่วงอยากนอนแระ” โอเตรียมตัวจะเข้าไปอาบน้ำแต่
“เฮ่ย!! ทำไรอ่ะคาเมะ” อยู่ดีดี คาเมะก็เข้ามาขว้างที่หน้าประตูห้องน้ำซะงั้น แถมยังถอดเสื้อผ้าจน มีแค่ผ้าเช็ดตัวพันเอวไว้แค่นั้น (โอ้ววววววววววว)
“ก็นายจะอาบน้ำนี่ .. ชั้นก็จะอาบด้วยเหมือนกัน ”
“งะ..งั้นนายก็อาบก่อนแล้วกันเดี๋ยวชั้นอาบทีหลังก็ได้” แล้วโอ ก็หันหลังจะเดินออกมา แต่!!!!
“จะออกไปไหนน่ะจิน~~” คาเมะเข้ามากอดโอ จากทางข้างหลังเอาไว้ซะแล้ว
“ฮะ..เฮ่ย! คาเมะจะทำอะไรน่ะ จะอาบน้ำก็ไปอาบสิ” โอเริ่มจะรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ซะแล้ว ก็นอกจากคาเมะจะยังไม่ยอมปล่อยแล้ว มือคาเมะมันยังลูบๆ ไล้ๆ ไปซะทั่วแผ่นอก อาคานิชิ อยู่ตลอดเวลา และหนำซ้ำ
“เฮ่ย!!! ไม่ต้องถอดเดี๋ยวถอดเอง” โอตกใจยิ่งกว่าเดิมอีก ที่คาเมะเลื่อนมือปลดกระดุมเสื้อตัวเอง
“นี่~~เราไม่ได้อาบน้ำด้วยกัน นานแล้วนะจิน” คาเมะส่งสายตาหวานเยิ้ม บวกยั่วยวนชวน จุด จุด จุด สุดชีวิต
“ไม่อ่ะ นายอาบคนเดียวเหอะนะ” โอพยายามแกะมือคาเมะออกจากตัว จนหลุด..แล้วก็รีบถอยออกมาทันที แต่คาเมะนี่สิ.. สงสัยจะหมดความอดทนซะแล้วมั้ง พอโอเดินมานั่งที่เตียง คาเมะก็เดินเข้ามาพลักโอนอนลงและขึ้นคล่อม ทันที
“เฮ่ย!!! อะไรวะเนี่ยคาเมะ..บ้าไปแล้วรึไงเนี่ย”
“นายต่างหากล่ะที่บ้า!!” คาเมะที่ตอนนี้นั่งทับโอ ที่ยากจะขยับเขยื่อนอยู่ ค่อยๆ ลื่นมือสวย ปลดกระดุมเสื้อ ออกใหม่ที่ละเม็ด อย่างช้าๆ จนเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งขาวเนียนของคนตรงหน้า มือเล็กลูบไล้เบาๆอย่างจงใจจะกระตุ้นอารมณ์ของคนข้างล่างขึ้นมา.......
..
ให้มันรู้ไปสิจิน..ว่าชั้นยั่วขนาดนี้แล้วนายจะยังทนไหวน่ะ
..
“นะ..นะ.นี่พอได้แล้วนะคาเมะ”
“พอหรอ..นายอยากให้ชั้นพอหรอ..จิน”
“ไม่เอา..คะ..คาเมะ..ออกไปได้แล้ว”
“ไม่ได้หรอก..” คาเมะจัดการรวบมือโอเค้าไว้ทันที ผ้าเช็ดตัวที่พันเอวไว้ เริ่มจะคลายออกเผยให้เห็นต้นขาขาวๆ ของคนข้างบนอย่างชัดเจน (เพื่อองค์ประกอบภาพที่สวยงาม ยิ่งขึ้น กรุณาตัดภาพขนหน้าแข่งของคาเมะออกไปด้วย -.- “)
คาเมะ โน้มตัวลงเข้าใกล้กับตัวโอมากขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้ หน้าอกบาง สัมผัสกับ หน้าอกหนาๆ ของจินอย่างแนบชิด นิ้วเรียวเรี่ยไร้เกลี่ย ใบหน้าคมที่ กำลังขมอารมณ์ตัวเองอย่างเต็มที่ เล่นอย่างสนุกสนาน
“ชั้น....ชั้นจะทนไม่ไหวแล้วนะคาเมะ”
“ทนไม่ไหว..ก็ไม่จำเป็นต้องทนเลยนี่นา..” คาเมะก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหู
“คะ...คาเมะ~~~~”
“ว่าไง” คาเมะยังคงไม่หยุด มือเล็กลากไล้ ตั้งแต่หน้าอก ไล่ลงมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่ เข็มขัด เส้นหนาที่เค้าเป็นคนซื้อให้เอง
“คาเมะ..ชั้นบอกว่าพอไงล่ะ”
“ถ้าชั้นพอ...แล้วนายจะทำต่อมั้ยล่ะจิน” คาเมะปลดกระดุมกางเกงออกช้า ๆ แต่ดูเหมือนจงใจจะให้มือมันไปโดน กระตุ้นบางสิ่งบางอย่าง จนโอสะดุ้งขึ้นมาทันที
“คาเมะ!!”
“หือ~~~”
“พะ...พอ... นี่!.”
“ว่าไง~~~”
“บอกให้หยุด”
“ไม่อ่ะ...”
“ชะ...ชั้น..ชั้น...ชั้นทนไม่ไหวแล้วนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

2 be Con

続きはこちら >>

Gambante Ryu!!

by Mi.Ji.Me. [ผู้รักคาเมะจังยิ่งชีพ]

-intro-

แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ กำลังส่องลอดผ่านม่าน ที่ขาวสะอาดเข้ามากระทบ ใบหน้าเล็กๆ

ที่กำลังหลับใหล้อยู่ให้ตื่นขึ้น

ผมสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งเหยิง ถูกจัดให้เข้าที่

ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินลุกไป เข้าห้องน้ำ

"เอ๊ะ! ไรเนี่ย!" กระดาษ แผ่นเล็กๆ ถูกสอดเข้ามาทางประตูห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เค้าหยิบ กระดาษ มาคลี่ดูและข้อความข้างในก็ทำให้เค้าตกใจ ยกใหญ่


สวัสดีค่ะ คุณริว
"กรุณาทำใจก่อนอ่าน"
"เรามีความ เสียใจอย่างยิ่ง ที่จะต้องบอกคุณว่า
คุณควรตั้งสติและทำใจ ให้ว่างและสงบก่อนเปิดประตู ห้องออกไป
ขณะนี้ คุณกำลังเข้าสู่ เกมของเราอย่างไม่มีทางที่จะปฏเสษได้แล้วล่ะค่ะ
เกมนี้ มีเดิมพันธ์ ถึงชีวิตกันเลยทีเดียว
แต่ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ถ้าคุณดำเนินเกมนี้อย่างระมัดระวัง และมีสติ
เรามีสิ่งที่รอคุณอยู่ เมื่อคุณเล่นเกมนี้ผ่านค่ะ
คราวนี้ก็ เริ่มเล่นเกมกันได้แล้วนะคะ
อ้อ.
ซองสีเขียวที่แนบมาในทุกๆด่าน ห้ามแกะออกเป็นอันขาดนะคะ
เราจะให้คุณแกะ
เมื่อเล่นผ่านครบทุกเกมแล้วค่ะ
ขอให้สนุกกับเกมของเราค่ะ "
^^

ริวพับกระดาษเก็บเหมือนเดิม ก่อนที่จะหยิบซองจดหมายสีเขียวที่แนบมาด้วย ขึ้นมาดู

-ห้ามแกะก่อน เล่นเกมจบนะคะ-

"ทำไมแกะไม่ได้อ่ะ ยังไงก็ต้องแกะอยู่ดี"

ริวค่อยๆ แกะ ซองสีเขียวออกช้าๆ หยิบกระดาษข้างในมาคลี่ดู

"ไม่เห็นจะมีไรเลย..ปัญญาอ่อนที่สุด ใครมันมาเล่นอะไรเนี่ยเฮ้อ" ริวเก็บกระดาษใส่ซองตามเดิม

แล้วโยนมันไว้ที่โต๊ะ ใกล้ๆ ก่อนเปิดประตูห้องออกไปอย่างไม่ใส่ใจ เหมือนข้อความที่อ่านเมื่อกี้

เป็นเรื่องไร้สาระ ที่ลอยผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

และเค้าก็คงจะไม่มาใส่ใจมันเลย

ถ้าสิ่งที่เค้าเห็น ณ ตอนนี้หน้าประตูห้อง มันไม่ใช่

ความว่างเปล่า และ ห้องนอนของเค้ากำลังตั้งอยู๋ บนยอดเข้าเขาที่ทั้งสูงและ แคบจนไม่สามารถ เดินออกไปไหนได้เลย

ลมหนาวพัดมา ทำให้ผมที่จัดไว้ดิบดี ยุ่งจนพันกัน กระดาษแผ่นเล็กปริวมากระทบ ใบหน้าที่กำลัง

ตกตะลึงกับสิ่งทีเห็น

เค้าถอยหลังกลับเข้ามาในห้องทั้งที่ยังเปิดประตูค้างไว้

คลี่ กระดาษออกอ่าน

สวัสดีค่ะคุณริว
ไม่คิดเลยนะคะ ว่าดิชั้นจะต้องส่ง จ.ม.ฉบับนี้มาให้คุณ
แล้วคุณก็คงไม่ต้องตกใจกับ สภาพเบื้องหน้าคุณขนาดนี้ด้วย
ถ้าคุณไม่ดื้อ เปิดซองสีเขียวออกอ่าน
เห็นอะไรมั้ยค่ะ? ในนั้น
ไม่มีอะไรเลย
ใช่แล้วค่ะ และนี้คือเหตุผลที่ดิชั้น ไม่ให้คุณเปิดไงล่ะ
เพราะคุณจะเห็นข้อความใน ซองสีเขียวนั้นได้ ก็ต่อเมื่อ
คุณเล่นเกมไปจนถึงด่านสุดท้ายแล้วเท่านั้นค่ะ
หนำซ้ำ
การที่คุณดื้น เปิดอ่านก่อน
ยังส่งผลให้ คุณเจอกับสภาพที่ทาง เราไม่ได้ตังใจจะให้ร้ายแรงขนาดนี้ด้วย
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
แต่ จุดหมายต่อไปของคุณ คืออีกฝากของสะพาน ข้างหน้าค่ะ
เดินทางให้ระมัดระวังนะคะ
สวัสดีค่ะ

ปล.ทางเราจะพยายามไม่ให้เกิดเหตุการณ์ ที่น่าตกใจแบบนี้อีกถ้าคุณไม่ ฝ่าฝืนกฏของเกมเราค่ะ เดินทางอย่างระมัดระวังและปลอดภัยนะคะ

2 be Con

続きはこちら >>

Otome Vs Jin , MORKS Vs KATTUN -2-

By. Mi.Ji.Me.


Turrrrrrrrrrrrrr
“ฮัลโหล” (ทางด้านคาเมะเป็นคนโทรติดก่อน)
“นี่แกเป็นใคร/-นี่แกเป็นใคร”
“เฮ้ย! นั่นมันเสียงชั้นนี่หว่า/เฮ้ย! นั่นมันเสียงชั้นนี่หว่า”
-นี่ นายเป็นใครบอกมานะ แล้วนี่เอาเบอร์ชั้นโทรมาได้ไง- (นี่คือ จินที่อยู่ในร่างโอพูด)
“นายแหละเป็นใคร มารับโทรศัพท์ชั้นได้ไงเนี่ย”
-บอกมาก่อนเด่ะ-
“เฮ่ย นี่ชั้นเป็นคนโทรมานะ แล้วนั่นมันก็โทรศัพท์ชั้นนะเว่ย”
-ไอ้เบอร์ที่นายใช้โทรมามันก็โทรศัพท์ชั้นเหมือนกันนั่นแหละ-
“แต่ ชั้นเป็นคนโทร-
“คุยกับใครเนี่ยจิน” คาเมะเริ่ม งง เลยพูดแทรกขึ้นมา
-เฮ่ย นั่นเสียงคาเมะนี่ คาเมะ!!-
“เออใช่ และถ้าชั้นเดาไม่ผิด แกอยู่กับเคย์จังของชั้นใช่มั้ย”
-เออ ใช่ ชั้นอยู่กับเคย์จังอะไรนั่นของนายนั่นแหละ –
“เอาเคย์จังมาคุย กับชั้นเดียวนี้เลยนะ”
-ไม่!! ให้ชั้นคุยกับคาเมะก่อน เฮ้ยแต่เดี๋ยว- ไม่ได้สิ ถ้าเราคุยกับคาเมะ แล้วคาเมะรู้ว่า คนที่อยู่กับตัวเองไม่ใช่ชั้นตัวจริงคาเมะต้องตกใจแน่ๆ
“นี่บอกว่าจะคุยกับเคย์ เอาเคย์มาคุยเดี๋ยวนี้นะ!”
-เดี๋ยวก่อนนะ ตอนนี้อยู่ดีๆ ตัวชั้นก็กลายเป็นผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ แล้วเคย์จังอะไรของนายก็เรียกชั้นว่า โอๆ ใหญ่เลยชื่อนายใช่มั้ย-
“เออ ดิ ห๊ะ!! นี่อย่าบอกนะว่า...นายอยู่ในตัวชั้น ...แล้วชั้นก็...เฮ่ย!! .....นี่..นะ..นายๆๆๆๆๆ”
-จิน! อาคานิชิ จิน ถ้าเดาไม่ผิด นายตื่นมาแล้ว เห็นตัวเอง อยู่ในตัวชั้นใช่มะ-
“เออ ..งั้นตอนนี้ นายก็อยู่ในตัวชั้นอ่ะดิ”
-ใช่!!!!-
“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!! ไอ้จินบ้า!! ไม่เอา!! ออกมาจากตัวช้านเดี๋ยวนี้”
-ก็อยากออกอยู่หรอก แต่ไม่รู้จะทำไงอ่ะดิ โถ่เว่ย พรุ่งนี้มีสัมพาสซะด้วยทำไงดีวะเนี่ย-
“ขอคุยกับเคย์!!!!”
-เดี๋ยวก่อน-
“อะไรอีกวะ ไอ้จินแมร่งจะเรื่องมากไปแระนะ”
-เออ ใช่ แต่นาย ต้องรับปากมาก่อนว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับคาเมะ-
“ห๊ะ!!”
-ใช่ห้ามบอกคาเมะ เด็ดขาด-
“เออ ได้ๆ ขอคุยกับเคย์ก่อน”
แล้วจินก็ยื่นโทรศัพท์ให้เคย์
“ใครอ่ะ”
“โอ ของเธอไง” จินพูด
“โอ? บ้าอีกแล้วนะอ้วน” เคย์หันไปว่า จินในร่างโอ แล้วก็รับโทรศัพท์จากจินมาคุย
“ใครอ่ะ”
-เคย์..นี่โอเองนะ-
“เฮ่ย! ใครเนี่ย เสียงผู้ชายด้วย”
-โอ ..โอเอง-
“นี่ อ้วนจะแกล้งเค้าใช่มั้ยเนี่ย ให้ใครโทรมาอำเนี่ย” เคย์หันมา ว่าจินยกใหญ่
“ใครอำเล่า ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่โอ ในโทรศัพท์ต่างหากอ่ะโอ ของเธออ่ะ”
-ใช่เคย์ๆๆ นี่เค้าโอนะ โอโตม๊ง ของตัวเองไง เค้าโอจริงๆนะ-
“นี่มันอะไรกันเนี๊ย!!!! งง ไปหมดแล้วนะ เลิกแกล้งกันได้แล้ววววว!! โกรธจริงๆแล้วนะ -*-“
-เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งโกรธ เคย์ ..ฟังโอ ก่อนนะครับ นี่โอจริงๆ โอของ เคย์จริงๆนะ ตอนนี้อ่ะ โออยู่ในตัวของจิน ส่วนจินอ่ะ มันก็ไปอยู่ในตัวของโอ ที่อยู่กับเคย์ตอนนี้น่ะ-
“ห๊ะ!! อะไร โออยู่ในจิน จินอยู่ในโอ กะเค้าอะไร”
-เอาเป็นว่าง่ายๆ เลยนะ คือตอนนี้น่ะ โอกับ จินสลับร่างกันอ่ะ แล้วคนที่อยู่กับเคย์ตอนนี้ก็คือจินอ่ะเข้าใจมั้ย-
“ห๊า!!!! OoO ไม่จริงอ่ะ!! ไม่เชื่อ โกหกชัดๆ!!!!เค้าไม่ใช่เด็ก อมมือนะโกหกได้ปัญญาอ่อนมากๆ!!!”
-จริงๆนะเคย์..เชื่อโอสิ”
“ไม่ โออ่ะอยู่กะเค้าที่นี่ต่างหาก โอยืนอยู่ข้างๆนี่หรอก ..นายน่ะมันใครก็ไม่รู้”
-โถ่...งั้นเอาเป็นว่าพรุ่งนี้ โอจะไปหาเพื่อเป็นการยืนยันเลยแล้วกัน แต่ว่าวันนี้น่ะ ห้ามอยู่ใกล้ ตัวโอที่มีไอ้จินอยู่ข้างในเด็ดขาดเลยนะ.. ไล่มันออกไปนอนข้างนอก แล้วก็ล๊อคประตูให้แน่นเลยนะ-
“อะไรกันเนี่ย...-.-???????”
-ไม่ต้องมาอะไรกันทั้งนั้น.. ยังไม่ต้องเชื่อว่า นี่คือโอก็ได้.. แต่คืนนี้ ห้ามเปิดประตูให้ โอที่อยู่กับเคย์ตอนนี้เด็ดขาด เข้าใจมั้ยตัวเล็ก!!-
เคย์หันไปจ้องหน้า โอคนข้างๆ ที่กำลังนั่งมองตัวเองคุยโทรศัพท์อยู่ ท่าทางโอดูแปลกๆ ไปจริงด้วย
“นี่ โอจริงหรอ”
-ใช่น่ะสิ..เดี๋ยวพรุ่งนี้โอไปหานะครับคนดี ดูแลตัวเองนะ-
“อื่อ”
-งั้นแค่นี้ก่อนนะ ขอโอ ไปจัดการกับไอ้เต่ามันก่อน..โวยวายใหญ่แล้ว-
“หือ..คาเมะหรอ”
-อื่อๆ แค่นี้นะๆ ตู้ดๆๆ-
เคย์วางโทรศัพท์ แล้วก็หันมาจ้องหน้าโอยกใหญ่
“มองไร”
“โอ...”
“จิน .. ไม่ใช่โอ”
เคย์ยังไม่ลดละ ยังคงจ้องโออย่างต่อเนื่อง
“เฮ่ย จะจ้องกันอีกนานมะเนี่ย แล้วโอของเธอน่ะ วางไปแล้วหรอ มันว่าไงมั่ง” (เหยยยย อิจินเรียกโอว่ามัน ..เดี๋ยวเถอะไอ้อ้วน!!)
“เค้าบอกเดี๋ยวพรุ่งนี้จะ มาหา แล้วก็ขอตัวไปจัดการกับคาเมะก่อน” เคย์พูดไป แต่สายตาก็ยังคงจ้องพิจารณา โออยู่ตลอด นี่มันคืออิจินจริงๆหรอ.. ไม่..ไม่จริงอ่ะ ไม่ๆๆๆๆๆๆ ไม่มีทาง โอแกล้งอำแน่ๆ อ่ะ.
“เฮ่ย..เดี๋ยวนะ...พรุ่งนี้จะมา!! ใช่! พรุ่งนี้ชั้นมีสัมพาทนี่หว่า เวรแล้วไง.!” แล้วจินก็รีบคว้าโทรศัทพ์โทรหาโอทันที
.....................
....
ฝ่ายโอกะคาเมะ
“นี่จิน!! เมื่อกี้นายคุยกับใครน่ะ มีคนดี มีตัวเล็กด้วย!! บอกมานะ นอกใจชั้นหรอ!!” คาเมะมันโวยวายยกใหญ่ตั้งกะโอ ยังไม่ได้วางโทรศัทพ์จากเคย์จนตอนนี้มันก็ยังไม่เลิก
“คุย..กับใครเล่า ชั้นก็คุยกับเคย์จังของชั้นน่ะสิ”
“เคย์จัง!! เคย์จังไหนบอกมานะ..จินบ้า” คาเมะโวยวายทุบอกโอยกใหญ่
“โถ่เว่ย! เมื่อไหร่จะเลิกโวยวายเนี่ยไอเต่า!! รำคาญแล้วนะเนี่ย ชั้นไม่ใช่จินของนายนะเว่ย!! ไปให้ไกลๆ เลยไป!” โอพูดออกมาแบบนี้ ทำเอาเต่าถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว คาเมะจัง เริ่มมีน้ำตาเข้าแล้วไง...จินคนบ้าทำไมพูดกับเราแบบนี้เนี่ย... ทำไมอยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนไปขนาดนี้..เมื่อวานยังบอกว่ารักชั้นอยู่เลยนะ!
-จินคุงงงงรับโทรศัพท์เร็ว- (เสียงโทรศัทพ์จิน .อัดเสียงโดยคาเมะจัง ^^)
โอกำลังจะเอื้อมไปรับ แต่คาเมะดันคว้าเอาไปซะก่อน
“ฮัลโหล.. ใครน่ะ”
-เฮ่ยคาเมะ!!- ห๊ะ..เสียงผู้หญิง
“นี่ใคร!! โทรมาหาจินทำไม!!” คาเมะทำเสียงแข็งขึ้นมาทันที พร้อมทั้งหันไปมองโอที่ตอนนี้ก็ ยังไม่หายหงุดหงิดคาเมะ เท่าไหร่
-อ่ะ เอ่อ คือว่า.. ชั้นอยากจะขอคุยกับ อาคานิชิหน่อยได้มั้ยคะ - จินพยายามดัดเสียงสุดชีวิต (จะดัดทำไมวะ)
“มีธุระอะไร..แล้วเธอ เป็นไรกับจิน”
-เอ่อ คือว่า..คือ..อ๋อ ชั้นเป็นเพื่อนกับอาคานิชิน่ะค่ะ พอดีว่าชั้นพึ่งจะมาจากอเมริกาน่ะ-
“อ้อ เพื่อนจินที่เมกา?”
-ค่ะๆๆ.. พอดีว่าอยากจะโทรมาชวนอาคานิชิ ไปกินข้าวด้วยกันซะหน่อย-
“พรุ่งนี้มีสัมพาท แล้วก็มีงานต่อจนมืดเลย จินคงไม่ว่างไปกินด้วยหรอก เอ๊ะ เดี๋ยวนะ .. เธอชื่ออะไรน่ะ..”
-ชั้นน่ะหรอคะ-
“ใช่..ชื่อเคย์ที่คุยกับจินเมื่อกี้รึเปล่ารึเปล่า”
-อ๋อ ..ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ๆ ..ชื่อโอค่ะ โอ-
“โอ? เป็นฝรั่งอะไรชื่อโอ .”
-อ๋อ ก็โอ...โอ..เอ่อ..โอเด็ตตี้ไงคะ ชื่อโอเด็ตตี้ค่ะ- กรี๊ดดดดดดดดดด โอเด็ตตี้ ไม่อยากจะจินตนาการ..555555+
“อ่ะหรอ..อืมจินไม่ว่างคงออกไปเจอไม่ได้หรอกนะ วันนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วด้วย แค่นี้นะ”
-เฮ่ย เดี๋ยวก่อนสิ-
“.อะไร”
-อ๋อคือ ถ้าไม่ว่างงั้น ขอพูดกับอาคานิชิหน่อยได้มั้ยคะ-
คาเมะหันไปมองหน้าจิน อย่างชั่งใจ .. จะให้คุยดีมั้ยเนี่ย นังนี่เป็นใครก็ไม่เคยเห็นหน้า ถ้าเกิดเป็นสาวที่จินไปหม้อไว้จะทำไงเนี่ย -.-
-เอ่อ คาเมนาชิ ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ .. ชั้นแต่งงานแล้วน่ะค่ะ ขอคุยกับอาคานิชิ หน่อยนะ- กร้ากกกกก จินมันรู้ว่าเมียมันคิดไรอยู่ เหอๆ
“อืม..ได้แป๊บเดียวล่ะ” แล้วคาเมะก็ส่งโทรศัพท์ให้จิน
“ใคร?”
“เพื่อนนายที่เมกาน่ะ โอเด็ตตี้”
“หือออ?????????” ใครวะโอเด็ตตี้
-นี่ โอใช่มั้ย?-
“อื่อ นายนั่นเอง ไอ้เต่าของนายเนี่ย น่ารำคาญชะมัดเลยอ่ะ”
-เฮ่ยอย่ามาว่าคาเมะนะ แล้วก็อย่าให้คาเมะรู้ด้วยว่าเรา สลับร่างกันอยู่-
“ทำไมอ่ะ”
- เดี๋ยวจะยุ่งไปกันใหญ่น่ะสิ แล้วพรุ่งนี้ก็มาเช้าๆ นะ ตอนบ่ายมีสัมพาทนะ อ้อแล้วอย่าให้ผู้จัดการชั้นรู้ล่ะ-
“เออ ...ห้ามทำอะไรเคย์จังนะเว่ย”
-ถ้าเคย์จังของ เธอไม่ใช่ สาวลูกครึ่ง สูงขาวล่ะก็ ไม่ต้องห่วงหรอก-
“งั้นก็ดี แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ ชั้นจะไปเอาร่างคืน”
-อื่อ ..อ้อ นี่ช่วยทำดีๆ กับคาเมะชั้นหน่อยนะ- ( -.- ทำอะไร )
“ทำไมต้องดี ด้วยคาเมะนายโคตรจะน่ารำคาญ ขี้หึงด้วย”
-เออ น่าถ้าทำคาเมะ งอนชั้นหรือเสียใจนะ ชั้นจะจับเคย์จังนายปล้ำซะเลย-
“เหยยยยย ไอ้บ้า!!! ไม่มีทาง.อย่านะเว่ย.”
-งั้นวันนี้ช่วย ทำดีกับคาเมะหน่อยนะ โอโตเมะจัง^^-
“หึยยย ไอ้ต้วนเอ้ย! แหวะ”
...............................
“พรุ่งนี้จะไปไหนน่ะจิน” คาเมะถามทันทีที่โอ วางหู
“ไปหาเคย์......เฮ่ย..อะ..อ๋อเปล่าๆๆ ไปธุระนิดหน่อย”
“ธุระอะไร กับโอเด็ตตี้เมื่อกี้น่ะหรอ”
“โอเด็ตตี้?”
“อื่อก็เมื่อกี้น่ะ โอเด็ตตี้ไม่ใช่หรอ”
“ห๊า!!!! มันบอกว่าชื่อโอเด็ตตี้หรอ”
“อื่อ ไม่ใช่รึไง”
“อ่ะ อ๋อ..ใช่ๆๆๆ โอเด็ตตี้ พอดีชั้นลืมชื่อจริงไปน่ะ แหะๆ”
“แล้วพรุ่งนี้จะไปไหน”
“อ่ะ อ๋อ...เอ่อ..ไป..ไปหายูคุงน่ะ”
“นายมีสัมพาทนะ....จินเดี๋ยวก็สายหรอก”
“ไม่หรอก ๆธุระนิดหน่อยน่ะ”
“อะไรของนาย??”
“เอาน่า เหนื่อยมาเยอะแล้วนอนเหอะนะ คาเมะนะจินง่วงแล้วอ่ะ” แล้วโอก็ เดินไปนอนที่เตียงทันที โดยคาเมะก็ได้แต่ งง ๆ แล้วก็เดินไปที่เตียงนอนซบที่อกจินเหมือนทุกครั้ง
“เฮ่ย! ทำไรวะ”
“O.O ก็นอนอ่ะดิ เป็นไรจิน”
“ไปนอน ไกลๆหน่อยไปๆ” แล้วโอก็จัดการ เอาหมอนข้างมากั้นกลางระหว่างตัวเองกับคาเมะทันที
“อะไรเนี่ย..”
“นอนได้แล้ว แล้วก็ไม่ต้องมาซบชั้นนะ”
“.ทำไมซบไม่ได้ล่ะ..เป็นไรไปเนี่ย ไม่อยากกอดชั้นแล้วรึไง -*-.”
“เออดิ....”
“0.0”
“..เฮ้ย ไม่ใช่..คือว่าวันนี้ ชั้นรู้สึก ไม่ค่อยสบายน่ะ ..มานอนใกล้ๆ เดี๋ยวนายจะติดหวัดชั้นเอานะ”
“หรอ...แล้วทำไมไม่บอก..กินยามั้ย..ชั้นว่านายไปหาหมอดีกว่านะพรุ่งนี้อ่ะ...ตอนที่นายล้มลงไปอาจเป็นไรก็ได้”
“ไม่ต้องหรอก...ไม่มีอะไรจะเป็นไปมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แล้วล่ะ -.- นอนเหอะคาเมะ..”
“ถ้ารู้สึกไม่ดียังไงบอกชั้นเลยนะ”
“อื่อๆ รู้แล้วๆ”
................................
....................
ฝ่ายเคย์กะ จิน(ในร่างโอ)
“โอ...ถึงเค้าจะยังไม่ค่อยเชื่อเรื่องที่ โอสลับร่างกะจินก็เหอะ แต่ยังไงคืนนี้ก็ช่วยออกไปนอนข้างนอกด้วยนะ”
“ห๊า!! นอนข้างในไม่ได้รึไง ชั้นไม่ทำไรเธอหรอกน่า ข้างล่างก็ได้”
“ไม่ได้..ข้างนอกก็มีที่นอน อ่ะเอาหมอนกับผ้าห่มไป นะ.”
“ -.- อื่อ ก็ได้...เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงหรอกนะเนี่ย..ไม่อยากจะทำให้เสียหาย..”
“..โอบ้าไปแล้วจริงๆด้วย -.-“
.......................
................................
รุ่งเช้า..หน้าบ้าน
นิ๊ง หน่อง ๆๆๆๆๆๆๆๆ..
“คร้าบบบบบ.” โทโมะคุงออกมาหน้าประตู
“ห๊า!!!!!!!!!!!!”
“โทโมะขอพี่เข้าไปข้างในหน่อยนะ”
“จิน!!! จิน!!! พี่โอคร้าบบ จิน!!จินมา!! พี่เคย์!!จินมาครับ!!” โทโมะตกใจ วิ่งหนีจินเข้าไปในบ้านเลย
“อ้าวว..”
และคนต่อไปที่วิ่งออกมาจากบ้านก็คือ จิน(ในร่างโอ) กับเคย์
“เฮ้ย!!!! จิน!!! จินจริงๆ ด้วยอ่ะ..โอจินตัวเป็นๆเลยอ่ะ!!!เหยยยยยยยย!!” เคย์ตกใจ!!
“ก็ใช่น่ะสิ ชั้นว่านายเข้ามาในบ้านก่อนเหอะ”
“เคย์จังงงง คิดถึงจังเลยย” โอ(ในร่างจิน) เข้ามากอดเคย์ทันที
“เฮ่ย!!” ผัวะ!! เคย์ ตบหน้า โอเข้าไปเต็มแรงกันเลยทีเดียว
“ตบ เค้ามัยเนี่ย”
“ก็อยู่ดีๆ มากอดไอ้จินโรคจิต”
“เฮ่ย เคย์นี่โอ! โอไง อะไรกัน ยังไม่เชื่ออีกหรอ โอตอนนี้อยู่ในร่างจินนะ ส่วนที่นั่งอยู่นั่นน่ะ จิน!”
“ถูก!” จิน(ในร่างโอ) พูดออกมาหลังจากเงียบอยู่นาน
“หา!!!”
“ใช่เคย์...ตอนนี้โอกับจินสลับร่างกันอยู่จริงๆ นะ ไม่งั้นตัวจินมันคงไม่มีทางมาอยู่ตรงนี้ได้หรอก”
“มันก็เป็นเรื่อง เหลือเชื่ออ่ะนะ ที่อยู่ดีๆ จินก็มาเนี่ย.....แต่เรื่องที่ โอกับจินสลับร่างกัน มัน...เหลือเชื่อยิ่งกว่าซะอีกอ่ะ”
“ขนาดตอนนี้ ..โอก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยเคย์”
“แล้วจะทำไงเนี่ย!!!!!!!”
“นั่นน่ะสิ ทำยังไงเนี่ย..อยู่ในร่าง ของโอโตเมะแบบนี้ แล้วชั้นจะไปทำงานได้ยังไง”
“ไม่รู้อ่ะ...แต่เดี๋ยวนะถ้าเรารู้ว่าเรา สลับร่างกันได้ไง ..เราก็น่าจะสลับคืนกันได้นะ” โอเสนอ
“แล้วเราสลับกันได้ไงอ่ะ...ชั้นจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ชั้นอยู่ในร่างตัวเอง..ชั้นกำลังลื่นล้มบนเวที พอรู้สึกตัวอีกที ก็มาอยู่แบบนี้แล้วอ่ะ”
“อืมมม..นั่นสิ ตอนที่ รู้สึกว่าอยู่ในร่างตัวเองครั้งสุดท้าย รู้สึกว่าจะกำลังไปรับลูกบอลจากจิน แล้วหัวก็ไปโขกกับใครก็ไม่รู้..ตื่นมาอีกที..ก็เห็นคัตตุนอยู่เต็มห้องเลย”
เคย์นั่งฟัง ทั้งโอแล้วก็จิน เล่าเหตุการณ์แล้วก็คิดได้
“ใช่แล้ว!! โอกะจินต้องสลับกันตอน ที่จินล้มแล้วโอก็หัวโขกคุณป้าแน่ๆเลย”
“หมายความว่าไง...หัวโขกแล้ววิญญาณออกจากร่างหรอ” จินถามเคย์
“ใช่!! ต้องใช่แน่ๆเลย”
“อะไรกันเนี่ย ออกแล้วดันเข้ากลับร่างตัวเองไม่ถูกเลยหรอวะ เรา”
.....
“ถ้าอย่างงั้น จะสลับคืนได้ก็ต้องให้จินมันไปลื่นอีกรอบ แล้วโอก็เอาหัวไปโขกคุณป้าอีกรอบหรอเคย์”
“ง่ะ...คอนจบไปแล้วจะไปโขก ไปลื่นอะไรอีกล่ะโอ”
“แล้วต้องทำไงล่ะเนี่ย...ชั้นจะไปทำงานทั้งที่ตัวเองอยู่ในร่างของ โอโตเมะแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ”
“ง่า...ไม่อยากอยู่ในร่างง จินแล้ววน้า...ทำไงดีเนี่ย..-*- เศร้า เครียด !-*-“
“เอางี้มั้ย...โอ กับ จินลองเอาหัวโขกกันเอง ดูเผื่อบางทีอาจจะสลับกลับมาเหมือนเดิมก็ได้” เคย์เสนอ
“ง่ะ...เอางั้นเลยหรอ”
“อื่อ ลองดูๆ”
แล้วโอกับจิน ก็เอาหัวโขกกันดู ตามที่เคย์เสนอ ทั้งเอาหัวโขกกันเอง โขกกับกำแพง โขกจนเลือดอาบห้องแล้วก็ไม่ยอมสลับคืนซะที
“ไม่ไหวแล้วอ่ะ ..เจ็บ”
“เหยย โอเลือดเลยอ่ะ เจ็บป่าว” เคย์รีบมาดูที่หน้าผากโอทันที ที่เห็นเลือดไหลซิบๆ
“เจ็บดิ...เจ็บมากด้วยอ่ะ..ทำแผลให้เค้าหน่อยดิ”
“อื่อ ได้ๆ เดี๋ยวไปเอายามาใส่ให้นะ” เคย์กำลังจะหันเดินออกไปเอายามาใส่ให้โอ แต่ดันเห็น จินซะก่อน..
“เฮ่ยยยย!!!!!! ทำไมเลือดอาบแบบนี้เนี่ย”
“ไอ้จิน!! แกดูแลร่างชั้นหน่อยได้ม้ายยยย” โอหันไปเห็นร่างตัวเองเลือดอาบแบบนั้น...ทำเอาถึงกับเครียด
“ก็โขกแรงไปหน่อย ไม่คิดนี่นาว่าร่างของโอโตเมะ จะบอบบางแบบนี้…เธอก็เหมือนกันแหละ. ร่างชั้นหัวโนไปหมดแล้วนะนั่นน่ะ หน้าหล่อๆนั่นน่ะเครื่องมือหากินชั้นเลยนะ..”
“เอ่อ...ถ้างั้นเดี๋ยว เอายามาทาให้ร่างโอก่อนดีกว่านะ”
…………………………………..
…………
สรุป วันนี้โอกับจินก็ยังสลับร่างคืนเหมือนเดิมไม่ได้ โอเลยต้องไปทำงานแทนจิน เหอๆๆ
-
ระหว่างสัมพาท
“คาเมนาชิ ตอนนี้กินพริกหยวกได้รึยัง?”
“ได้แล้วครับ ได้แล้ว... ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะ ยังไงก็กินไม่ได้เลยนะ แต่ว่าตอนนี้เริ่มกินได้บ้างแล้วล่ะครับ (ยิ้ม)”
“อ่า งั้นมาฝ่ายอาคานิชิกันบ้าง ถ้าจะถามเรื่องอาหารที่ไม่ชอบเนี่ย คงจะไม่มีสินะ?”
“555+ ใช่ครับ”
“งั้นของชอบล่ะ...ชอบกินอะไร เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมั้ย?”
“ไม่นะไม่เปลี่ยน ยังไงผมก็ยังคงชอบ ของทุกอย่างที่เคย์จังเป็นคนทำอยู่เหมือนเดิม”
“หือ???????????” คนสัมพาท งง คาเมะก็ งง
“เคย์จังไหนจิน”
“อะ..อ๋อ..ก็โคะยาม่าไง”
“เอ๊ะ..โคยาม่าเคย ทำอาหารให้อาคานิชิ กินด้วยหรอเนี่ย ไม่ยักกะรู้มาก่อนเลย”
“อ๋อ..เอ่อ เอ๊ยไม่ใช่ ครับ คือราเมงที่บ้านโคยาม่าน่ะ ช่วงนี้ผมกำลังติดราเมงที่นั่นมากๆเลย”
…………
“เฮ่ย ..ติดราเมงบ้านชั้น ตอนไหนกันวะ..ไม่เห็นมันจะมาซักรอบ” โคะนั่งบ่นยกใหญ่ตอนที่นั่งอ่านเมียวโจ หน้าที่คัตตุนให้สัมพาทอยู่
“5555+ จินมันคงจะเบลอน่ะ ช่วงนี้ดูมันแปลกๆ ดูอย่างกะไม่ใช่จินงั้นแหละ” ยามาพีนั่งบอกออกมา
“จิงดิ”
“อื่อ วันก่อนมันไปเที่ยวกับยูคุง มันเจอซูซาน แมร่งทำอย่างกะคนไม่รู้จักกันอ่ะ”
“โอ้วว สมองมันกระทบกระเทือนรึเปล่า...เห็นตอนที่ลื่นบนคอนคราวนั้นนี่ สลบไปเลยนี่”
“ไม่รู้ คงงั้นแหละมั้ง ... นี่ขนาดคาเมะมันยังไม่นอนด้วยเลยนะ ดึกๆดื่นๆ ก็ชอบแอบออกไปไหนก็ไม่รู้”
“เฮ่ย ไอ้จินมันไปมีคนอื่น รึเปล่า” โคะคาดการณ์
“ใช่ๆ แอบไปหาสาว ลีอาร์รึเปล่าเหอะ” ชิเงะเสริมเลยทันที
“ไม่หรอก .. ชั้นเคยแอบตามไปนะ มันไปหาใครไม่รู้ ไม่ใช่สาวลูกครึ่งด้วย”
“คนญี่ปุ่น??”
“ไม่นะ.. น่าจะออกแนว จีนๆ หรือไม่ก็ไทยมั้ง คนเอเชียอ่ะ แถมท่าทางออกจะดู ห้าวๆ เหมือนผู้ชายด้วยนะ”
“โอ้วววว จินมันเปลี่ยนแนวหรอวะ ...แล้วคาเมะจังรู้รึเปล่าเนี่ย”
“ไม่รู้ดิ ไม่ได้สนใจ”
......................................
........
“จินจะออกไปไหนอีกแล้ว” คาเมะถามโอ ที่กำลังจะออกไปข้างนอก
“ไปเที่ยวกับยูน่ะ”
“เที่ยวบ่อยเกินไปแล้วนะจิน.. พรุ่งนี้เรามีงานเช้านะ”
“อืมมม รู้แล้ว .. ไปทันอยู่แล้วล่ะ อ้อ วันนี้ชั้นอาจจะค้างกะยูนะ นายไม่ต้องรอล่ะ” แล้วโอก็ออกไปข้างนอกเช่นทุกคืน
........
“โอออออออออออ มาแล้วหรอ” เคย์รีบวิ่งออกมารับโอ ที่หน้าบ้านพอได้ยินเสียงรถ เหมือนทุกวัน
“คิดถึงจังเลยยยย ตัวเล็ก ^O^” โอทำท่าจะเข้าไปกอด แต่เคย์ก็ไม่ให้กอดตามเคย
“-*- ทำไมไม่ให้เค้ากอดอ่า...อยากกอดเคย์จังจะแย่แล้วนะ -*-“
“เค้าก็อยากให้ตัวเองกอดจะแย่แล้ว แต่โออยู่ในร่างจินนี่นา เค้าอยากให้โอที่อยู่ในตัวโอ กอดมากกว่า”
“ง่า...ถ้าอยากให้โอกอดจนทนไม่ไหว อย่าเผลอไปให้จินมันกอดล่ะ”
“โอ๊ยยยย!! ไม่หรอก ทุกวันนี้ ชั้นก็ยังไม่ได้เข้าไปนอนในห้องเล้ยยย นอนแต่ที่โซฟาร์ ปวดหลังจะแย่แล้วเนี่ย” จินที่นั่งอยู่บ่นแทรกขึ้นมา
“ดีแล้วล่ะ แต่ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ งานก็เยอะมากคงจะมีเวลามาหา เคย์น้อยลงแล้วล่ะ”
“ว้า..แต่เดี๋ยวเค้าจะรอดูตัวเอง ใน คาร์ตูนคัตตุนนะ”
“อื่อ”
“แล้วพรุ่งนี้ มีงานอะไรอ่ะ” จินถามขึ้นมา
“ไปออก Music station อ่ะ”
“เอ๊ะ ..งี้ก็มีร้อง lips ด้วยอ่ะดิ”
“อื่อใช่ ... วันนี้ก็ซ้อมมา”
“แล้วจำได้แล้วหรอ”
“เฮ่ยย...จำยิ่งกว่าได้อีกเหอะ จำได้ตั้งกะยังไม่ซ้อมแล้วด้วย”
“เฮ่ย...จริงดิ จำได้ไง” จินถึงกับตกใจ
“แหมมมมม อาคานิชิ คุง ..ไม่รู้อะไรซะแล้ว กะอีแค่ lips pinky โอยังเต้นได้เลย”
“ห๊า!!!!! “ (ตาโต)
“5555+ รู้จักป่าว MORKS อ่ะ MORKS”
“อะไรคือ MORKS???”
“วงของพวกเราเองแหละ เราเต้น cover Johnny’s jr”
“แล้ว..?”
“แล้วหลักๆ เราก็จะเต้น KATTUN กันซะส่วนใหญ่”
“โอ้วววววว”
“และยิ่งกว่านั้น โอน่ะ cover เป็น นายอ่ะจิน” เคย์บอก
“ห๊า!!!!!!!!!!!...โอ้ววเยี่ยมยอด ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ชั้นฝากหน้าที่การงานของชั้นไว้กับนายด้วยแล้วกันนะ”
“เฮ่ย! อะไรวะเนี่ย มาฝากกันงี้เลยอ่ะ ชั้นไปทำงานแทนนายอ่ะ อยู่ว่างๆ ก็นั่งหาวิธีสลับร่างคืนกันมั่งดิ”
“ก็หาอยู่หรอกนะ ...แต่นานๆ ชั้นจะมีเวลาว่างๆ ได้เที่ยวเยอะขนาดนี้ มันก็ดีเหมือนกันหนำซ้ำ ถึงแม้ว่า หน้าตาของนายจะหล่อไม่เท่าชั้น แต่ก็เกี่ยวสาวได้มากอยู่นะเนี่ย”
“เฮ่ย ไอ้จินนี่!! เอาร่างชั้นไปทำไรมั่งวะเนี่ย!!”
“ไม่ได้ทำไรหรอกน่า .. แค่คิดเอาไว้เฉยๆ เคย์จังนายอ่ะหวงแม้หระทั่งร่างนายที่มีชั้นอยู่อ่ะ”
“แหงล่ะ ตัวชั้นนะเว่ย ... แกจะเอาไปมั่วกับสาวๆที่อื่นไม่ได้นะ”
“งั้นกับเคย์จัง นายได้ป่ะ”
“เหยยยยยยยย!!!!! ไอ้ต้วน!!! เดี๋ยวแม่เหนี่ยวเลยนี่”
“555555+ ล้อเล่นหรอกน่า ชั้นไปนอนแระ พรุ่งนี้ก็ตื่นเช้าๆล่ะ แล้วจะรอดูผลงานนายนะ ^^ ฝันดี”


2 be Con

続きはこちら >>

Otome Vs Jin , MORKS Vs KATTUN -1-

By. Mi.Ji.Me.

“เฮ่ยไอ้โอ ไอ้เคย์ ตกลงแกจะไปญี่ปุ่นกันเมื่อไหร่วะ” มาร์ที่กำลังนั่งดู คอนคัตตุนอยู่จู่ๆก็ถามขึ้นมา
“ก็...ปลายเดือนหน้าอ่ะ”
“อย่าลืม ของที่สั่งให้ซื้อนะเว่ย”
“เออ ไม่ลืมหรอก แต่ใกล้ๆไปก็บอกอีกทีแล้วกัน” ยังไงของมันวะ
“แล้วนี่ คอนจะดูทุกรอบเลยป่ะ”
“เป็นไปได้ก็อยากอยู่ล่ะ”
...........................
หน้าคอน
“นี่ม๊ง เค้าจะไปเข้าห้องน้ำอ่ะ ตัวเองต่อแถวไปก่อนนะ”
“ไปเป็นเพื่อนเปล่า”
“ไม่ต้องอ่ะ แป๊บเดียว”
“อื่อๆ” แล้วโอ ก็ยื่นต่อแถวรอซื้อของหน้าคอนต่อไป
...........................
ในคอน
“ดีจังแฮะ รอบนี้ได้ใกล้กว่ารอบที่แล้วตั้งเยอะแน่ะ เนอะ” เคย์หันมาคุยกะโอ
“นั่นดิ อยากได้ลูกบอล จินแฮะรอบที่แล้วเห็นมันโยนมาแถวๆนี้ด้วย”
“รอบนี้มันคงจะโยนมาให้ที่เดิมหรอกนะ”
“มันก็ไม่แน่”
“ถ้ามันโยนมา แล้วคิดว่าตัวเองจะได้รึไง”
“แน่นอน!! เคยดูละกัน”
....
และในช่วงที่ 6 หนุ่มต่างก็ถือลูกบอลกันอยู่นั่นเอง อาคานิชิ ถือลูกบอลเดินผ่านมา
“กรี๊ดดดด ทางนี้ๆ อาคานิชิ โยนมาเร๊ววว ” ยากที่จะจินตนาการว่ามันเป็นเสียงของโอ =.=” แล้วจินก็เดินผ่านไปโดยที่ไม่ได้โยนลูกบอลออกมาจากมือแต่อย่างใด
“5555+ เห็นมั้ยล่ะอ้วน มันไม่โยนหรอก ไปกรี๊ดใส่มัน จินมันตกใจหนีไปเลย555+”
“เดี๋ยว ฆ่าเลยนี่ -.-”
แล้ว คนต่อไปที่เดินผ่านมาก็เป็นคาเมะจังคนสวย สุดรัก สุดสวาท นั่นเอง
“เฮ้ย อ้วน ถ้าเมะโยนมาช่วยรับให้เค้าด้วยนะ”
“ไม่เอารับเองเด่ะ -*- ” งอล
และแล้วคาเมะจังคนสวย ก็โยน มาจริง ๆ
แต่....มันดัน เลยตรงที่ ทั้งสองคนอยู่ไปซะนี่ - -“
“เฮ้อ..ทำไมไม่โยนให้มันเบากว่านี้อีกนิดนะเนี่ย เคย์บ่นงุบงิบ”
“ก็ยังดี กว่าไอ้จิน ที่มันเดินมา มองเฉยๆ แล้วก็เดินจากไปล่ะน่า” โอ พูดไปพร้อมกับมองจินที่กำลัง วิ่งมาทางนี้อยู่อย่าง งงๆ มันจะวิ่งทำบ้าไรวะ เพลงไม่ได้น่าวิ่งซักนิด
แต่แล้วเหมือนสวรรค์จะเข้าข้าง โอ อยู่ๆ จินก็วิ่งมาทางนี้ แล้วก็................
.........
โยน ลูกบอลลอยมาทาง โอและเคย์ทันที คุณป้าๆ น้าๆ น้องๆ ทั้งหลาย ต่างก็แย่งกันสุดริด ทีเดียว
ก่อนที่ทุกคนจะหันไปตกใจที่ เห็นอาคานิชิ จิน แห่งคัตตุน วิ่งสะดุดขาตัวเอง ล้มหน้าทิ่ม แน่นิ่งกลางเวที (กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก)
ไม่แพ้กับเคย์ ที่ตอนนี้ก็กำลังตกใจ ยกกำลัสองที่เห็น โอโตม๊ง แห่ง MORKS นอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ เนื่องจากไปปะทะกับพวกป้าๆ
จากการแย่งชิงลูกบอลของคาอานิชิ เช่นกัน - -“

……………………..
“อ้วน! อ้วน!” เคย์พยายามตบหน้าโอ ที่ตอนนี้นอนแน่นิ่งไม่รู้สึกตัวตั้งแต่ล้มลงไปจนตอนนี้ คอนเลิกแล้ว ก็ยังไม่ตื่นซักที
“อื่ออออออ” โอบิดตัวไปมา พอเคย์เริ่มตบหน้าตัวเองแรงขึ้น
“เป็นไงมั่งเนี่ย ไหวป่าว”
“หือ? ..” โอลุกขึ้นมาหันซ้ายหันขวา แล้วก็มาหยุดอยู่ที่หน้าเคย์
“นายเป็นใครอ่ะ”
“ห๊ะ? -.- นาย? เรียกเค้าว่านายไมเนี่ย หรือว่า..... เฮ่ย อ้วน!! ความจำเสื่อมไปแล้วหรอ เค้าเคย์ไง หนูค๊งของตัวเองไง”
“ค๊งไหน ไม่รู้จัก! แล้วชั้นมานั่งอยู่นี่ได้ไงเนี่ย อ้าว เฮ่ย! แล้วคอน?”
“คอนก็จบไปแล้วดิ ตัวเองเล่นล้มสลบไป ตอนที่จินมันโยนลูกบอลมาอ่ะ นี่จินมันก็สลบไปด้วยนะไม่รู้ตายยังป่านนี้”
“ห๊ะ! จินสลบ? .. ก็ชั้นนี่ไง แล้วเฮ่ย! อะไรวะเนี่ย ทำไมตัวเป็นแบบนี้อ่ะ อ๊าคคคคคค !!”
“มัวแต่เฮ่ยอยู่นั่นแหละ รีบกลับบ้านกันก่อนเหอะ ท่าทางตัวเองจะเบลอจริงๆนั่นแหละ”
“กลับบ้านไหน ?”
“ก็บ้านโอก้าซังอ่ะดิ เป็นไรมากป่ะเนี่ยโอ”
“โอ?”
“เออดิ สงสัยต้องพาไปให้หมอเช็คสมองแล้วมั้งเนี่ย เร็วๆเข้า” โอยังยืน งง อยู่ตรงนั้น จนเคย์ต้องจูงมือลากให้เดินตามมา
..............................................
“เฮ่ย ไอ้จินมันรู้สึกตัวแล้วอ่ะ” โคคิ บอกเพื่อนๆ ที่นั่งดูอาการจินอยู่ หลังจากสลบไปกลางเวที
“จินเป็นไงบ้าง” คาเมะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ถามอย่างเป็นห่วง
“หือ?............=.= ….O.O!! เฮ่ย!! คะ...คะๆๆ คาเมะ เฮ่ย......โคคิ ยูอิจิ... ห๊ะ อูเอดะด้วย ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ลุงจอน!!”
“ก็ใช่น่ะสิ ท่าทางจะไม่เป็นไรแล้วนะ ดีแล้วคราวหลังก็ระวังๆ หน่อยแล้วกันชั้นไปก่อนล่ะ” แล้วลุงก็เดินออกไป (มาทำไม -.-?)
“อะ...อะไรวะเนี่ย? ..”
“จะอะไรล่ะ ก็แกเล่นสะดุดขาตัวเองหน้าทิ่มเวที จนสลบไปอ่ะดิ เฮ่อ ไม่เป็นไรแล้วงั้นชั้นกลับก่อนล่ะ”
“เออ ไปด้วยคิ ทัตจัง ไปด้วยกันเลยป่าว” ยูอิจิหันมาเรียก ทัตจัง
“อ่า อื่อๆ ไปๆ ไปก่อนนะคาเมะ”
“อื่อ”
“คาเมะ?.”
“อะไร”
“OoO!!! อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคค คาเมะจริงๆ ด้วย ตัวเป็นๆ คาเมะ!! คาเมะ!!” จิน ลุกขึ้นโวยวาย จับตัวคาเมะ ยกใหญ่
“ก็ชั้นน่ะสิ เป็นไรมากป่าวเนี่ย ไปกลับบ้านกันได้ แล้วจิน!!”
“จิน?”
“เออ ก็นายนั่นแหละ อย่าถามมาก เร็วเข้า ชั้นเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว” แล้วคาเมะก็ลาก จินกลับบ้านไปเหมือนกัน
..................................................................................
“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อะไรวะเนี่ย ทะ ทะ ทำไมตัวชั้นเป็นแบบนี้เนี่ย” พอกลับถึงบ้านเข้าห้องน้ำ โอก็โวยวายยกใหญ่
“เป็นไรม๊ง เสียงดังโอก้าซังหลับไปแล้วนะ”
“ม๊งไร ..ทำไมตัวชั้นเป็นแบบนี้ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย น้องน้อยชั้นหายไปไหน!!!!! แล้วทำไมอยู่ดีๆ ตัวชั้นเป็นแบบนี้ แล้ว...แล้ว..เฮ่ย..นี่เธอเป็นผู้หญิงนี่หว่า เมื่อกี้แต่งตัวอย่างกะผู้ชาย ... เธอเป็นใครเนี่ย ....บอกชั้นที ทำไมอยู่ดีดี ตัวชั้นถึงเป็นแบบนี้ ว้ากกกกกกก”
“โอ๊ย!! เงียบก่อนได้มั้ย ...เป็นไรไปเนี่ยม๊ง”
“ม๊งไหน ชั้นไม่ได้ชื่อม๊ง”
“ไม่ได้ชื่อม๊งอะไร ก็ตัวเองอ่ะ โอนะ โอ”
“ม่ายยยยยยยย ไม่ใช่ชื่อชั้น นี่ก็ไม่ใช่ตัวชั้น!!! ว้ากกกก เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย”
“ความจำเสื่อมรึไง ตัวเองไม่ใช่โอ แล้วจะเป็นใคร เป็นจินรึไง”
“ใช่!! ชั้นอ่ะจิน!”
“อ้วน! อย่ามามัวแต่เล่น รีบอาบน้ำ แล้วก็เลิกโวยวายได้แล้ว ไม่ตลกเลยนะ”
“เฮ่ย ...ชั้นจิน จริงๆนะ จิน อาคานิชิ แห่งคัตตุนน่ะ รู้จักป่าวๆ”
“เออ รู้จักดิ ก็พึ่งจะกลับมาจากคอน มันนี่หว่า”
“นั่นแหละๆ ....แต่ว่า ทำไมตัวชั้นถึง.......” โอยืนมองตัวเองในกระจก
“ทำไมอะไร ...เลิกบ้าได้แล้ว โอ นี่เหมือนจินจนบ้าไปแล้วรึไง”
“อะไร ..ชั้นจินจริงๆนะ”
“จินบ้าจินบอที่ไหน ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็น โออ่ะ เฮ้อ ..สงสัย สติแตกไปแล้วแหงเลย”
“เฮ่ย...เชื่อดิ มันต้องเกิดอะไรขึ้นกับชั้นแน่ๆ เลย ชั้นไม่ใช่โอ อะไรนั่นของเธอจริงๆนะ ชั้นคือจิน”
……………………………………….
“อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค” จินวิ่งออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ ถอดเสื้อผ้าเสร็จ
“เฮ่ย เป็นไรจิน ..บ้ารึไง วิ่งออกมาทั้งอย่างนั้นน่ะ”
“คาเมะ!! ว้ากกกกกกกก หน้าชั้น!!!!ตัวชั้น!! แล้วยังจะไอ้นั่นอีก!! ว้ากกกกกกกกกก อะไรวะเนี่ย ไม่จริงงงงงง!!!”
“ไม่สบายรึเปล่าจิน”
“ใช่ไม่สบาย เป็นมากด้วย ไม่ไหวแล้ว มันเป็นฝันใช่มั้ยเนี่ยฝัน ...ฝันแน่ๆเลย” จินยกมือตบหน้าตัวเองใหญ่
“เฮ่ย อะไรเนี่ย จิน..เป็นอะไรไป”
“เป็นอะไร?...นั่นดิ ชั้นเป็นอะไร!! ว้ากกกกก ทำไมตัวเป็นแบบนี้..ไม่น้า......หนูค๊งของเค้าอยู่ไหน! ใช่!! เคย์.....” จินหันไป จ้องหน้าคาเมะยกใหญ่
“นี่เห็นเคย์มั้ย!! เคย์!! เค้าจะหาหนูค๊งของเค้า!!”
“เคย์ที่ไหน ไม่มี ...ที่นี่มี แต่ ชั้นกับนายสองคนนะ คาเมะ กับจินเท่านั้น”
“จิน...ม่ายยยยยยยยยยยยย ไม่ช่ายยยยยยยย ชั้นไม่ใช่จิน!!”
“ความจำเสื่อมรึเปล่าเนี่ย ใจเย็นก่อนดิจิน อย่าพึ่งโวยวาย”
“เย็นได้ไงอ่ะ เป็นนายนายจะเย็นมั้ยเนี่ย ตื่นขึ้นมา อยู่ดีๆ ก็มีไอ้นั่นโผล่มา แถมตัวเองยังกลายเป็นไอ้จินอีกอ้ากกกกกกกกกกกกก”
“กลายเป็นจินอะไร ..นายเป็นจินมาตั้งนานแล้วนี่”
“ไม่ใช่!! ชั้นไม่ใช่จิน!! ง่า....เอาโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้ จะโทรหา เคย์จัง!!”
“เคย์จัง? อยู่ดีๆ จะโทรหาเคย์จังทำไม..ตอนนี้ NEWS อยู่ฮาวายนะ ลืมไปแล้วหรอ”
“ไม่ใช่ เคย์จังนั่นเว่ย...เคย์จังของ โอโตม๊งต่างหาก แล้วชั้นก็ไม่ใช่จินด้วย ชื่อ โอ เข้าใจมั้ย ไอ้เต่า!!”
“OoO ไอ้เต่า!! นี่นายเรียกชั้นว่าไอ้เต่าเลยหรอ ...แถมยังจะโทรหาคนอื่นอีก นอกใจชั้นเรอะจิน!!” คราวนี้เป็นฝ่ายคาเมะโวยวายบ้างแล้วววว
“โอ๊ยย อย่าพึ่งได้ป่ะ แค่นี้ชั้นก็จะบ้าตายอยู่แล้ว”
..................................
2 Be CoN

続きはこちら >>

It's shot fic
by : Mi.Ji.Me.

............

.
.
"นี่โอโตม๊ง..ไปเอากรรไกรมาเร็ว" เคย์บอกโอที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับการปลูกผัก 55555++

"หือ เดี๋ยวก่อนดิ กำลังนุกอ่ะ"

"มัวแต่เล่นอยู่นั่นแหละ"

"แล้ว หนูค๊งจะเอากรรไกรมาทำไร"

"ก็จะชำแหละมูกี้อ่ะดิ.. ไปเอามาเร็วเข้า"

"ง่า....ม๊งขี้เกรียดอ่ะ ชำแหละพรุ่งนี้แล้วกันนะ..."

"ไม่เอา! -*-มูกี้เน่าแล้วนะ..โออ่ะ"

"คร้าบบบบๆๆๆ" โอลุกจากเก้าอี้ ลงไปหยิบกรรไกร ขึ้นมาให้ เคย์ แล้วก็นั่งลงปลูกผักต่อ 555

"อ่าๆๆๆมูกี้ จ๋า..ไม่ต้องกลัวเดี๋ยวพี่เคย์จะ ทำเบาๆ..น้า"

"ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

ยังไม่ทันที่เคย์ ลงมือชำแหละมูกี้ OoO!!!!

อยู่ๆ ก็มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน "สวย"...วิ่งโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ...

แล้วก็หันมา ทางโอ กะเคย์ .... แล้วก็......
.
.
.
.
.
.
.
.
.แล้วก็..
.
.
.
.
"ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
สวย!!!!!! ทำไงดี อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก" แล้วบุคคลผู้นั้นก็วิ่ง แหกปากออกไป

ท่ามกลาง ความมึน งง ของ โอ กับ เคย์ OoO!!

.
.
.
THE END

続きはこちら >>